سیاست جنایی و تقنینی ایران در قبال بزهکاری کودکان و نوجوانان

بزه کاری اطفال از دیرباز مورد توجه متخصصین حقوق جزا و روان شناسان کیفرو متخصصین تعلیم و تربیت بوده است. ریشه بزه کاری اطفال را فقر، فقدان تعلیم و تربیت صحیح، اختلاف بین والدین، بی سوادی، بی کاری، ولگردی و... ذکر کرده اند که بررسی آن ها از موضوع این بحث خارج است. بیش از یک سده است که دولت ها به تدریج به سیاست گذاری های خاص در قبال اطفال و نوجوانان بزهکار دست می زنند. وسعی می کنند با لحاظ کردن ویژگی های آنان سیاست جنایی متفاوت از بزرگسالان در نظر بگیرند. ریشه این تمایز به دلایلی از جمله تفاوت روحی و جسمی بزرگسال، تفاوت در بزهکاری آنان و در نظر گرفتن تصمیمات خاص در برابر این بزهکاری هاست. ایران نیز حدود یک قرن است که به مسئله قانون گذاری در قبال اطفال و نوجوانان پرداخته و نیاز به تقنین به دادرسی افتراقی با توجه به ساختار جسمی و روحی و شخصیتی اطفال و نوجوانان با بزرگسالان را حس کرده و جهت پاسخگویی به این نیاز به اقتباس از حقوق کشورهای اروپایی و آمریکایی که پیشگام در طرز تفکر به صورت وضع قوانین و رسیدگی و صدور حکم افتراقی از بزرگسالان بوده اند پرداخته است. تحقیق حاضر با استفاده از روش تحلیلی توصیفی به بررسی سیاست جنایی، تقنینی، کیفری، اجرایی و قضایی ایران در قبال بزهکاری کودکان و نوجوانان پرداخته است.

کلیدواژه ها:

سیاست جنایی ، تقنینی ، کیفری ، اجرایی ، قضایی ، بزهکاری ، کودکان ، نوجوانان