درک معلمان ابتدایی از تاثیر شوخ طبعی تربیتی در فضای کلاس درس: یک مطالعه توصیفی کیفی

شوخ طبعی تربیتی یکی از ابزارهای ظریف و موثر در ارتباط آموزشی است که می تواند به صورت غیرمستقیم موجب افزایش انگیزه، کاهش اضطراب، تقویت تعامل و ایجاد فضایی امن برای یادگیری در کلاس های ابتدایی شود. در این پژوهش، تلاش شده است تا درک معلمان ابتدایی از تاثیر شوخ طبعی در کلاس درس بررسی شود و بازتاب آن بر رفتار، مشارکت و اعتمادبه نفس دانش آموزان تحلیل گردد. روش پژوهش حاضر، توصیفی کیفی با رویکرد پدیدارشناسی است. جامعه آماری پژوهش شامل معلمان ابتدایی شاغل در مدارس دولتی شهر تهران است که با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند، ۱۲ نفر از آنان انتخاب و با ابزار مصاحبه نیمه ساختاریافته مورد بررسی قرار گرفتند. تحلیل داده ها به شیوه تحلیل مضمون انجام شد. یافته های پژوهش نشان داد که شوخ طبعی آگاهانه و کنترل شده توسط معلم، منجر به افزایش صمیمیت، کاهش فاصله قدرت، بهبود رابطه دانش آموز با محتوای درسی و شکل گیری یادگیری معنادارتر می شود. همچنین معلمان اظهار داشتند که شوخ طبعی در کلاس به شرطی مفید است که با احترام، زمان بندی مناسب، و شناخت روان شناختی دانش آموزان همراه باشد. در مقابل، شوخی های ناپخته یا تحقیرآمیز می تواند آسیب زا باشد و اعتماد متقابل را از بین ببرد. این پژوهش بر ضرورت آموزش شوخ طبعی تربیتی در دوره های تربیت معلم تاکید می کند و آن را ابزاری انسانی و موثر در تدریس ابتدایی می داند.

کلیدواژه ها:

بازخورد غیرکلامی معلم ، عزت نفس تحصیلی ، زبان بدن ، آموزش ابتدایی ، ارتباط معلم و دانش آموز