کاربرد هوش مصنوعی در کاهش نابرابری های آموزشی: مطالعه موردی در مناطق محروم

این پژوهش به بررسی کاربرد هوش مصنوعی در کاهش نابرابری های آموزشی در مناطق محروم می پردازد. با توجه به محدودیت های دسترسی به منابع آموزشی باکیفیت در این مناطق، هدف پژوهش شناسایی پتانسیل های فناوری های هوش مصنوعی، مانند پلتفرم های یادگیری تطبیقی، ابزارهای آموزشی شخصی سازی شده، و سیستم های ارزشیابی هوشمند، در بهبود دسترسی و کیفیت آموزش است. این مطالعه با رویکرد توصیفی-تحلیلی و با استفاده از روش های کیفی (مصاحبه با معلمان و مدیران) و کمی (پرسشنامه) در مدارس ابتدایی مناطق محروم شهرهای منتخب انجام شده است. یافته ها نشان می دهند که ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی می توانند با ارائه محتوای آموزشی متناسب با نیازهای فردی دانش آموزان، ارائه بازخورد فوری، و کاهش وابستگی به منابع فیزیکی، نابرابری های آموزشی را کاهش دهند. با این حال، چالش هایی نظیر کمبود زیرساخت های فناوری، نیاز به آموزش معلمان، و مسائل مربوط به دسترسی عادلانه به فناوری نیز شناسایی شدند. نتایج پژوهش بر ضرورت سرمایه گذاری در زیرساخت های دیجیتال، آموزش معلمان، و طراحی ابزارهای هوش مصنوعی متناسب با نیازهای بومی تاکید دارد تا از این فناوری برای ارتقای عدالت آموزشی در مناطق محروم بهره برداری شود.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، نابرابری های آموزشی ، مناطق محروم ، یادگیری تطبیقی ، فناوری آموزشی