نقش مداخلات روانشناسی بر بهبود خودکارآمدی کودکان

این مقاله به بررسی نقش مداخلات روانشناختی در خودکارآمدی کودکان مبتلا به اختلالات رفتاری هیجانی می پردازد. خودکارآمدی، باور فرد به توانایی خود برای موفقیت در موقعیت های خاص یا انجام وظایف، یک عامل حیاتی در رشد رفاه کودکان چنین چالش هایی است. مداخلات روان شناختی مختلف، از جمله رفتار درمانی، آموزش مهارت های اجتماعی، و تکنیک های تمرکز حواس را مورد بررسی قرار می دهد که نشان داده شده است بر خودکارآمدی کودکان مبتلا به اختلالات عاطفی و رفتاری تاثیر مثبت دارد. هدف این مداخلات با افزایش خودکارآمدی، بهبود عملکرد کلی، تعاملات اجتماعی و عملکرد تحصیلی این کودکان است. یافته ها بر اهمیت ادغام مداخلات روان شناختی در درمان و حمایت از کودکان مبتلا به اختلالات عاطفی و رفتاری برای ارتقای اعتماد به نفس، تاب آوری و نتایج مثبت آن ها تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

مداخلات روانشناختی ، خودکارآمدی ، کودکان ، اختلالات هیجانی ، اختلالات رفتاری ، درمان شناختی-رفتاری