سنجش پذیرش و اعتماد اجتماعی به کاربرد هوش مصنوعی در رسیدگی به دعاوی خانوادگی از منظر حقوق ایران (با مطالعه تطبیقی انگلستان)

امروزه بهره گیری از هوش مصنوعی در رسیدگی به دعاوی خانوادگی، ابزاری نوین برای ارتقای کارآمدی و کاهش هزینه های دادرسی به شمار می رود. با این حال، پذیرش و اعتماد اجتماعی نسبت به نقش هوش مصنوعی در این فرآیند، به ویژه در کشورهای در حال توسعه نظیر ایران، با چالش هایی روبه روست؛ از جمله دغدغه های حفظ حریم خصوصی، نگرانی از سوگیری الگوریتم ها و نبود چارچوب های حقوقی شفاف. این پژوهش با رویکرد توصیفی تحلیلی و تطبیقی، وضعیت اعتماد و پذیرش اجتماعی نسبت به کاربرد هوش مصنوعی در دعاوی خانوادگی را در ایران بررسی کرده و آن را با تجربه موفق انگلستان مقایسه می کند. یافته ها نشان می دهد که در ایران، به دلیل ضعف در تدوین مقررات ویژه و عدم اطلاع رسانی عمومی، سطح اعتماد اجتماعی نسبت به ابزارهای هوشمند قضایی پایین است. در مقابل، انگلستان با تدوین مقررات حقوقی شفاف، اجرای برنامه های آموزش فناوری برای قضات و ایجاد نهادهای نظارتی مستقل، توانسته است سطح نسبتا بالاتری از اعتماد عمومی را به دست آورد. نتیجه پژوهش نشان می دهد که تدوین مقررات جامع، ارتقای سواد حقوقی جامعه و آموزش تخصصی استفاده از فناوری، شرط لازم برای گسترش اعتماد اجتماعی به هوش مصنوعی در فرآیند حل دعاوی خانوادگی در ایران است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، قانون ، دعاوی خانوادگی ، حقوق ایران