بررسی رابطه بین آموزش هوش مصنوعی بر یادگیری سازمانی

تحول دیجیتال و ظهور هوش مصنوعی (AI) پارادایم های مدیریتی و عملیاتی سازمان ها را به چالش کشیده است. در این میان، مفهوم «یادگیری سازمانی» به عنوان یک مزیت رقابتی پایدار، اهمیتی دوچندان یافته است. پژوهش حاضر با هدف تبیین و تحلیل رابطه بین آموزش هوش مصنوعی و یادگیری سازمانی انجام شده است. این مقاله با اتخاذ روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و مرور نظام مند ادبیات، به بررسی مبانی نظری دو متغیر و تحلیل ارتباط میان آن ها می پردازد. یافته ها نشان می دهد که آموزش هوش مصنوعی از طریق مکانیسم هایی چون افزایش ظرفیت جذب دانش، تسهیل فرآیندهای چهارگانه دانش (اجتماعی سازی، برونی سازی، ترکیب و درونی سازی)، شخصی سازی آموزش ها و توانمندسازی سازمان برای گذار از یادگیری تک حلقه ای به دوحلقه ای، می تواند به طور قابل توجهی یادگیری سازمانی را تقویت کند. با این حال، چالش هایی نظیر مقاومت در برابر تغییر، سوگیری های الگوریتمی، مشکل جعبه سیاه و شکاف دیجیتال نیز به عنوان موانع بالقوه شناسایی شدند. مقاله با ارائه یک مدل مفهومی که در آن متغیرهایی مانند فرهنگ سازمانی و حمایت رهبری به عنوان تعدیل گر عمل می کنند، نتیجه گیری می کند که موفقیت در بهره برداری از هوش مصنوعی برای ارتقاء یادگیری، مستلزم یک رویکرد استراتژیک، انسان محور و اخلاقی است. این پژوهش بر ضرورت سرمایه گذاری متوازن بر ابعاد فنی و انسانی آموزش هوش مصنوعی برای دستیابی به یک سازمان یادگیرنده واقعی در عصر دیجیتال تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، آموزش هوش مصنوعی ، یادگیری سازمانی ، مدیریت دانش ، تحول دیجیتال ، سازمان یادگیرنده