تاب آوری آموزشی در بحران های ساختاری: واکاوی نظری مدل های جهانی و بومی سازی آن برای سیستم های آموزشی آسیب پذیر

در سال های اخیر، سیستم های آموزشی در بسیاری از کشورهای در حال توسعه و در معرض بحران با چالش های ساختاری عمیقی از جمله ناپایداری اقتصادی، تحریم های بین المللی، بی ثباتی سیاسی، بحران های زیست محیطی و همه گیری ها مواجه شده اند. این بحران های طولانی مدت، نیاز به بازتعریف مفهوم «تاب آوری آموزشی» را آشکار کرده است؛ نه به عنوان یک واکنش کوتاه مدت، بلکه به عنوان یک ویژگی ساختاری و پایدار سیستم. این مقاله با رویکردی تحلیلی-نقدی، مدل های جهانی تاب آوری آموزشی مانند مدل یونسکو، OECD و INEE را با هدف شناسایی ابعاد کلیدی و معیارهای عملیاتی آن ها بررسی می کند. سپس، از طریق تحلیل تطبیقی، شکاف های موجود در انتقال این مدل ها به سیستم های آموزشی آسیب پذیر با زمینه های فرهنگی، اقتصادی و نهادی خاص مورد ارزیابی قرار می دهد. یافته ها نشان می دهد که مدل های جهانی بیشتر بر بحران های فوری (مثل بلایای طبیعی) متمرکزند و کمتر به بحران های ساختاری و مزمن پرداخته اند. در نهایت، چارچوبی پیشنهادی ارائه می شود که با تلفیق اصول جهانی و مولفه های بومی (شامل شبکه های اجتماعی محلی، مشارکت جامعه، انعطاف پذیری سیاست گذاری و آموزش چندزبانه)، تاب آوری آموزشی را در سیستم های آسیب پذیر تقویت می کند. این چارچوب می تواند به عنوان مبنایی برای طراحی سیاست های آموزشی مقاوم در کشورهای در معرض بحران عمل کند.

کلیدواژه ها:

تاب آوری آموزشی ، بحران های ساختاری ، مدل های جهانی ، بومی سازی ، سیستم های آموزشی آسیب پذیر