تدریس خلاقانه و تمرکز افزایی :یک راهبرد نوین برای رتبه بندی معلمان در عصر دیجیتال/

هدف اصلی این مقاله، تبیین نارسایی ها و چالش های مدل های سنتی و جاری رتبه بندی معلمان در نظام آموزش و پرورش ایران در مواجهه با الزامات عصر دیجیتال است. پژوهش حاضر، تا ضرورت یک بنیادین دگرگونی را در شاخص های ارزیابی معلمان برجسته و یک راه نوین پیشنهاد می دهد که بر مبنای سنجش عینی و عملی دو شایستگی محوری در هزار سوم باشد: «تدریس خلاقانه» و «تمرکز افزایی در کلاس درس».نظام های رتبه بندی دوره ای به شکل عمده بر مولفه های ایستا و ورودی محور (نظیر خدمت، مدارک صرفا تحصیلی، یا انتشاراتی که لزوما تاثیری در عملکرد کلاس دارند) دارند. این، توانمندی عملی معلم در تجربیات های فعال، استفاده از فناوری های نوین، و مهمتر از آن، مدیریت چالش های ناشی از «اقتصاد توجه» و حواس پرتی های دانش آموزان دیجیتال را نادیده می گیرند. در واقع، معلمی که در یک محیط زیست ترکیبی، با خلاقیت خود، توجه گریزپای دانش آموز را به درستی هدایت کند، در این نظام ها به ارج نهاده نمی شود.این مقاله با اتکا به یک تحلیل تحلیلی-ترکیبی و مرور نظام مند ادبیات نظری در حوزه پداگوژی نوین (مانند مدل TPACK) و تحول آموزش دیجیتال، مدل پیشنهادی خود را در تبیین می نماید. نتایج تحلیل می دهد که یک رتبه بندی اثربخش باید به سنجش کارآموز در اجرای روش هایی مانند پروژه های محور (PBL)، گیمی فیکیشن، و آموزش های شخصی سازی شده بپردازد. و همچنین توانمندی وی در به کارگیری استراتژی های بررسی افزایی و مدیریت محیط دیجیتال را ارزیابی کند.پیشنهاد می شود که شاخص های این راهبرد نوین، به جای خوداظهاری ها و مستندات کاغذی، با استفاده از ابزارهای عینی تر و کیفی مانند «درس پژوهی (مطالعه درس)»، «ارزیابی عملکرد کلاسی توسط همکاران متخصص (Peer Review)» و «پورتفولیوی عملکردی دیجیتال» سنجیده شوند. اجرای موفقیت آمیز این راهبرد، نه تنها ارتقای جایگاه حرفه ای معلمان پیشرو و نوآور را در پی خواهد داشت، بلکه به طور مستقیم به افزایش مشارکت دانش آموزان و بهبود نتایج بررسی شده و نظام آموزشی کشور را برای مقابله با چالش های پیچیده و تغییرات عصر دیجیتال می سازد.

کلیدواژه ها:

رتبه بندی معلمان ، تدریس خلاقانه ، افزایی ، عصر دیجیتال ، پداگوژی نوین ، شایستگی های دیجیتال ، TPACK.