ارزیابی نقش سیاست های ملی آموزش در کاهش نابرابری های آموزشی میان مناطق شهری و روستایی ایران

نابرابری آموزشی میان مناطق شهری و روستایی یکی از چالش های پایدار نظام آموزشی ایران است که ریشه در عوامل ساختاری، اقتصادی، فرهنگی و سیاست گذاری دارد. این پژوهش با هدف ارزیابی نقش سیاست های ملی آموزش در کاهش این نابرابری ها انجام شده است. روش تحقیق توصیفی تحلیلی بوده و داده ها از طریق بررسی اسناد بالادستی، طرح های آموزشی و نتایج پژوهش های میدانی گردآوری شده است. یافته ها نشان می دهد که سیاست هایی نظیر توسعه مدارس شبانه روزی، طرح عدالت آموزشی، گسترش آموزش از راه دور و سرمایه گذاری در زیرساخت های فناوری توانسته اند بخشی از شکاف آموزشی را کاهش دهند؛ اما هنوز چالش هایی مانند کمبود نیروی انسانی متخصص در مناطق محروم، ضعف زیرساخت های دیجیتال و تفاوت در کیفیت محتوای آموزشی باقی است. نتایج این مطالعه نشان می دهد که موفقیت سیاست های ملی آموزش در گروی توجه به اقتضائات محلی، ارتقای مشارکت اجتماعی و بازنگری در نظام تخصیص منابع است.

کلیدواژه ها:

سیاست های ملی آموزش ، نابرابری آموزشی ، مناطق شهری و روستایی ، عدالت آموزشی ، کیفیت یادگیری ، توسعه پایدار آموزشی ، زیرساخت های آموزشی ، آموزش از راه دور ، مناطق محروم ، شکاف آموزشی.