نقش طراحی محیط یادگیری تعاملی مبتنی بر فناوری در ارتقای مشارکت تحصیلی دانش آموزان طیف اوتیسم در مقطع ابتدایی

هدف این مقاله مرور مطالعات انجام شده درباره نقش طراحی محیط های یادگیری تعاملی مبتنی بر فناوری در ارتقای مشارکت تحصیلی دانش آموزان طیف اوتیسم در مقطع ابتدایی است. با توجه به ویژگی های خاص این گروه از دانش آموزان، ایجاد محیط های آموزشی جذاب و مبتنی بر تعامل می تواند به بهبود کیفیت یادگیری و افزایش انگیزه آنان کمک کند. در این مطالعه، پژوهش های منتشرشده در حوزه فناوری آموزشی، یادگیری تعاملی و آموزش دانش آموزان اوتیسم طی سال های اخیر بررسی شد. نتایج نشان می دهد که استفاده از فناوری های نوین مانند نرم افزارهای آموزشی، ابزارهای چندرسانه ای، بازی های رایانه ای و واقعیت مجازی نقش مهمی در تقویت ارتباط، افزایش تعاملات اجتماعی، بهبود مهارت های شناختی و ارتقای مشارکت تحصیلی دانش آموزان اوتیسم دارد. همچنین، طراحی محیط های یادگیری با رویکرد کاربرمحور و انطباق پذیر با نیازهای فردی این دانش آموزان از مولفه های کلیدی موفقیت در آموزش آنان محسوب می شود. با وجود این، محدودیت هایی مانند کمبود زیرساخت های فناورانه، نیاز به آموزش معلمان و هزینه های بالای اجرای این محیط ها از چالش های اصلی مطرح شده در مطالعات پیشین است. در مجموع، مرور پژوهش ها نشان می دهد که محیط های یادگیری تعاملی مبتنی بر فناوری می توانند به عنوان یک رویکرد نوین در بهبود مشارکت تحصیلی و ارتقای کیفیت آموزش دانش آموزان طیف اوتیسم در دوره ابتدایی به کار گرفته شوند و تحقیقات آینده لازم است به بررسی اثربخشی این رویکرد در بسترهای مختلف فرهنگی و آموزشی بپردازد.

کلیدواژه ها:

محیط یادگیری تعاملی ، فناوری آموزشی ، مشارکت تحصیلی ، دانش آموزان طیف اوتیسم ، آموزش ابتدایی