تحلیل رابطه بین سبک های مدیریت کلاس آموزگار و بهبود سلامت روان دانش آموزان در دوره ابتدایی

سلامت روان دانش آموزان یکی از مهم ترین مولفه های رشد و یادگیری موثر در محیط های آموزشی به شمار می رود و نقش آموزگار به عنوان مدیر کلاس در این زمینه بسیار حیاتی است. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین سبک های مدیریت کلاس آموزگار و بهبود سلامت روان دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شده است. این مطالعه با رویکرد کیفی و تحلیلی و بر اساس مرور منابع کتابخانه ای، به بررسی تاثیر سبک های مدیریتی مختلف بر ابعاد هیجانی، رفتاری و اجتماعی دانش آموزان پرداخته است. یافته های تحقیق نشان می دهد که سبک مدیریتی دموکراتیک و مشارکتی که بر ایجاد فضای حمایت گرایانه، احترام متقابل و مشارکت فعال دانش آموزان تاکید دارد، نقش موثری در ارتقای سلامت روانی، افزایش اعتماد به نفس، کاهش اضطراب و تقویت مهارت های اجتماعی کودکان ایفا می کند. در مقابل، سبک های اقتدارگرایانه و سهل گیرانه با ایجاد فضای استرس زا، فقدان نظارت یا کنترل افراطی، پیامدهای منفی چون کاهش انگیزه، بروز رفتارهای پرخاشگرانه و اختلال در روابط اجتماعی را به همراه دارند. بر اساس این نتایج، توصیه می شود آموزگاران با به کارگیری روش های مدیریت مشارکتی، تقویت مهارت های تنظیم هیجان، ایجاد فضای امن و ارائه بازخوردهای مثبت، سلامت روان دانش آموزان را ارتقا دهند. همچنین، نظام آموزشی باید با فراهم آوردن آموزش های مستمر و حمایت های لازم، معلمان را در استفاده از سبک های مدیریتی موثر توانمند سازد. اجرای این راهبردها می تواند به بهبود کیفیت آموزش، افزایش رفاه روانی دانش آموزان و رشد همه جانبه آنان منجر شود.

کلیدواژه ها:

سبک های مدیریتی ، سلامت روان ، مدیریت کلاس ، دانش آموزان ابتدایی ، تعامل آموزگار.