نقش روش های تدریس تعاملی در کاهش اضطراب ورود به مدرسه و افزایش پیشرفت تحصیلی دانش آموزان کلاس اول

ورود به مدرسه برای بسیاری از کودکان کلاس اول، تجربه ای پرتنش و اضطراب آور است. این اضطراب می تواند بر عملکرد تحصیلی، تعاملات اجتماعی و رشد روانی کودک تاثیر منفی بگذارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش روش های تدریس تعاملی در کاهش اضطراب ورود به مدرسه و ارتقای پیشرفت تحصیلی دانش آموزان کلاس اول انجام شده است. روش های تدریس تعاملی شامل فعالیت های گروهی، بازی های آموزشی، داستان گویی، مشارکت فعال دانش آموزان و استفاده از ابزارهای بصری و حرکتی هستند که به جای انتقال یک طرفه اطلاعات، بر تعامل دوسویه بین معلم و دانش آموز تاکید دارند.در این پژوهش، از روش شبه تجربی با گروه کنترل استفاده شد. جامعه آماری شامل دانش آموزان کلاس اول ابتدایی در شهر ایذه بود که به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش تحت آموزش با روش های تعاملی قرار گرفت و گروه کنترل با روش های سنتی آموزش دید. داده ها با استفاده از پرسشنامه اضطراب کودکان و آزمون های پیشرفت تحصیلی در دروس ریاضی و فارسی گردآوری شد. نتایج تحلیل آماری نشان داد که روش های تدریس تعاملی به طور معناداری باعث کاهش اضطراب و افزایش نمرات تحصیلی در گروه آزمایش شده اند.یافته های این پژوهش نشان می دهد که استفاده از روش های تعاملی در آموزش کلاس اول نه تنها به کاهش اضطراب ورود به مدرسه کمک می کند، بلکه موجب بهبود عملکرد تحصیلی و افزایش انگیزه یادگیری در دانش آموزان می شود. این نتایج می تواند راهگشای تحول در نظام آموزشی ابتدایی و طراحی برنامه های درسی مبتنی بر تعامل و مشارکت باشد.

کلیدواژه ها:

تدریس تعاملی ، اضطراب ورود به مدرسه ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان کلاس اول ، آموزش ابتدایی