چگونه توانستم خودکنترلی و تعامل اجتماعی در دانش آموز بیش فعال از طریق مداخلات رفتاری و فعالیت های ساختارمند افزایش دهم

اختلال بیش فعالی و کمبود توجه یکی از چالش برانگیزترین مسائل رفتاری در محیط های آموزشی است که اغلب با پرخاشگری، بی قراری و ناسازگاری با قوانین کلاس همراه می باشد. این پژوهش تلاشی است برای بررسی تاثیر روش های رفتاری و فعالیت های هدفمند در کاهش رفتارهای پرخاشگرانه و تقویت خودکنترلی در دانش آموزی مبتلا به بیش فعالی. در فرایند مداخله، از مجموعه ای از تکنیک های رفتارگرایانه شامل تقویت مثبت، خاموشی رفتارهای نامطلوب، بازآموزی شناختی و تشویق تدریجی استفاده شد. همچنین، فعالیت هایی ساختارمند مانند بازی های گروهی، تمرینات تمرکز و مسئولیت پذیری کلاسی به منظور هدایت انرژی زیاد دانش آموز به رفتارهای سازگار طراحی گردید. نتایج نشان داد که اجرای مداوم و هدفمند این روش ها موجب کاهش محسوس رفتارهای پرخاشگرانه، افزایش تعامل مثبت با همسالان و بهبود تمرکز دانش آموز شد. این تجربه بیانگر آن است که بهره گیری از رویکردهای رفتاری و طراحی فعالیت های هدفمند می تواند روشی موثر، علمی و در عین حال انسانی برای رشد عاطفی و اجتماعی دانش آموزان بیش فعال در محیط مدرسه باشد.واژگان کلیدی: بیش فعالی، خودکنترلی، مداخله رفتاری