اختلال نوشتاری ( Dysgraphia ) در دانش آموزان ابتدایی

کودکان دارای اختلال یادگیری دارای هوش طبیعی هستند اما در بعضی مهارت ها و فرآیند های روان شناختی لازم برای درک و فهم زبان نوشتار و گفتار دچار ضعف هستند.یکی از انواع اختلالات یادگیری رایج اختلال دیسگرافیا میباشد. این کودکان دارای نقص جدی در مهارت های مربوط به نوشتن مهارت های مکانیکی ، مهارت های تفکر ، و مهارت های زبانی می باشند. شایع ترین علائم بالینی کودکان دارای اختلال نوشتن ؛ اشتباهات دستوری ، اشتباهات هجی کردن ، اشتباهات نقطه گذاری ، ضعف در ساختن پاراگراف ها و دستخط بد است.همچنین میتوان اشاره کرد که این اختلال دانش آموز را از ارتباط گیری به وسیله قلم ، باز میدارد و باعث میشود که نتواند به خوبی پیشرفت کند. البته دانش آموزانی که دچار اختلال نوشتن هستند معمولا در خواندن کلمات و حروف نیز مشکل دارند چراکه خواندن و درک هجاهای کلمات با نوشتن آن رابطه مستقیمی دارد. اگر دانش آموزان نتوانند حروف را از یکدیگر بشناسند و درک کنند ، نمی توانند آن ها را به رشته تحریر درآورند ؛ در نتیجه باعث افت تحصیلی در اکثر درس ها می شود.مطالعات نشان میدهد که استفاده از روش های کاردرمانی ، استفاده از روش های دست ورزی ، تلفیق روش آموزش چند حسی و یکپارچگی حسی ، به کار گیری روش بازی درمانی ، موسیقی درمانی ، بهره گیری از تمرینات ورزشی ( هاتایوگا) ، قصه درمانی ، توانبخشی شناختی و تمرینات ریتمیک باعث بهبود مهارت های نوشتن ، تقویت عملکرد های شناختی از جمله کارکرد های اجرایی و افزایش انگیزه نوشتن تکالیف کودکان دیسگرافیا می شود