بررسی یادگیری اجتماعی هیجانی و نقش آن در کاهش مشکلات رفتاری کودکان ابتدایی

یادگیری اجتماعی هیجانی یکی از رویکردهای بنیادین در آموزش و پرورش است که به پرورش مهارت های درونی و میان فردی دانش آموزان می پردازد و نقش مهمی در کاهش مشکلات رفتاری آنان دارد. در محیط مدرسه، به ویژه در دوره ابتدایی، کودکان در معرض موقعیت های متعددی قرار می گیرند که نیازمند شناخت احساسات، مدیریت هیجان ها، تعامل سازنده با دیگران و تصمیم گیری مسئولانه است. در صورت نبود آموزش های منسجم در این زمینه، احتمال بروز رفتارهای پرخاشگرانه، ناسازگاری، اضطراب یا کناره گیری اجتماعی افزایش می یابد و کیفیت یادگیری و روابط آنان با همسالان و معلمان با چالش روبه رو می شود. رشد شناختی، هیجانی و اجتماعی را فرایندی درهم تنیده می دانند. نظریه هایی همچون یادگیری اجتماعی، هوش هیجانی، سازنده گرایی و خودمختاری، همگی بر اهمیت تعاملات مثبت، خودآگاهی و تنظیم هیجان ها در شکل گیری رفتارهای سالم تاکید می کنند. بررسی پژوهش های داخلی و بین المللی نشان می دهد که برنامه های آموزش اجتماعی هیجانی می توانند به شکل موثری میزان پرخاشگری، نافرمانی و تعارضات میان دانش آموزان را کاهش دهند و در عین حال مهارت هایی مانند همدلی، همکاری و حل مسئله را در آنان تقویت کنند. اجرای آموزش اجتماعی هیجانی در مدارس، زمانی بیشترین تاثیر را دارد که به صورت نظام مند، پیوسته و با مشارکت فعال معلمان، مشاوران و والدین صورت گیرد. فراهم کردن محیطی حمایتگر، فرصت های تجربه عملی و بازخورد مستمر از عوامل کلیدی در موفقیت این برنامه هاست. علاوه بر این، تطبیق محتوای آموزش با شرایط فرهنگی و اجتماعی هر جامعه اهمیت ویژه ای دارد و می تواند اثربخشی مداخلات را افزایش دهد.

کلیدواژه ها:

یادگیری ، اجتماعی ، هیجانی ، مشکلات رفتاری ، کودکان ، ابتدایی