بررسی تاثیر برنامه آموزشی مبتنی بر طبیعت بر رشد اجتماعی و هیجانی دانش آموزان پایه های سوم و چهارم ابتدایی

زمینه و هدف: در عصر حاضر، با گسترش فضاهای مجازی و دوری کودکان از محیط های طبیعی، توجه به تاثیر محیط زیست بر رشد همه جانبه آنان ضروری به نظر می رسد. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر اجرای یک برنامه آموزشی مبتنی بر طبیعت بر رشد اجتماعی و هیجانی دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شد.روش: این مطالعه از نوع تحقیقات نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانش آموزان پسر پایه های سوم و چهارم ابتدایی شهرستان بشاگرد در سال تحصیلی ۰۴-۱۴۰۳ تشکیل دادند. از این جامعه، ۴۰ دانش آموز به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل ۲۰ نفر جایگزین شدند. گروه آزمایش به مدت ۱۲ هفته (هفته ای یک جلسه ۹۰ دقیقه ای) در برنامه آموزشی مبتنی بر طبیعت (شامل فعالیت هایی همچون کشاورزی آموزشی، پیاده روی در طبیعت، مشاهده حیوانات، بازی های گروهی در فضای سبز و قصه گویی در محیط باز) شرکت کردند، tandis que گروه کنترل در این مدت برنامه درسی معمول خود را دنبال نمود. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه محقق ساخته رشد اجتماعی (واینلند) و پرسشنامه رشد هیجانی (شیلدز و سیچتی) بود. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ و آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA) مورد تحلیل قرار گرفت.یافته ها: نتایج تحلیل کوواریانس چندمتغیره نشان داد که پس از حذف اثر پیش آزمون، بین نمرات پس آزمون دو گروه در مولفه های رشد اجتماعی (همکاری، همدلی، مسئولیت پذیری و خودکنترلی) و رشد هیجانی (تشخیص هیجان، تنظیم هیجان و ابراز هیجان) تفاوت معناداری وجود دارد (۰۵/۰ > P). به عبارت دیگر، آموزش مبتنی بر طبیعت منجر به بهبود معنادار رشد اجتماعی و هیجانی دانش آموزان گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: آموزش مبتنی بر طبیعت ، رشد اجتماعی ، رشد هیجانی ، دانش آموزان ابتدایی ، برنامه درسی.