تاثیر آموزش در طبیعت بر خلاقیت و تمرکز کودکان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر برنامه های آموزشی مبتنی بر محیط های طبیعی بر خلاقیت و تمرکز کودکان انجام شد. این مطالعه به روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل و دوره پیگیری یک ماهه اجرا گردید. جامعه آماری پژوهش شامل ۶۰ دانش آموز پایه سوم و چهارم ابتدایی منطقه ۵ آموزش و پرورش شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۱ بود که به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۳۰ نفر) و کنترل (۳۰ نفر) قرار گرفتند. گروه آزمایش به مدت ۱۲ هفته و هر هفته دو جلسه ۹۰ دقیقه ای در برنامه های آموزشی مبتنی بر طبیعت شرکت نمود. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه محقق ساخته ویژگی های جمعیت شناختی، آزمون خلاقیت تورنس (فرم B) و آزمون عملکرد پیوسته (IVA-۲) بود. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ و با به کارگیری آزمون های تی مستقل، تی زوجی، تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و تحلیل کوواریانس مورد تحلیل قرار گرفت. یافته ها نشان داد که بین عملکرد دو گروه در پس آزمون و مرحله پیگیری تفاوت معناداری وجود دارد. گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل بهبود معناداری در همه مولفه های خلاقیت شامل سیالی، انعطاف پذیری، ابتکار و بسط و همچنین بهبود قابل توجهی در شاخص های تمرکز شامل توجه پایدار، کنترل پاسخ و سرعت پردازش نشان داد. این نتایج بر اهمیت بهره گیری از محیط های طبیعی به عنوان بستری موثر برای یادگیری و رشد شناختی کودکان تاکید می کند و می تواند به عنوان راهکاری عملی برای مربیان و برنامه ریزان آموزشی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: آموزش در طبیعت ، خلاقیت ، تمرکز ، کودکان ، محیط یادگیری ، رشد شناختی