بررسی نقش خودپنداره تحصیلی در سطح انگیزش و یادگیری دانش آموزان با عملکرد ضعیف

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش خودپنداره تحصیلی در سطح انگیزش، یادگیری و مهارت های پایه دانش آموزان با عملکرد ضعیف بود. مسئله پژوهش از چالش های آموزشی ناشی می شود که این گروه از دانش آموزان در انگیزش درونی، تاب آوری تحصیلی و بهره گیری از بازخورد معلمان تجربه می کنند. بر این اساس، پنج هدف فرعی شامل تحلیل رابطه خودپنداره با انگیزش، مشارکت فعال، تاب آوری تحصیلی، مهارت های خواندن، نوشتن و ریاضیات، و نقش بازخورد معلم در ارتقای خودپنداره دنبال شد. روش تحقیق توصیفی–همبستگی بود و نمونه شامل دانش آموزان دوره ابتدایی با عملکرد ضعیف که به صورت تصادفی انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده شامل پرسشنامه های استاندارد خودپنداره تحصیلی، انگیزش تحصیلی و تاب آوری، و آزمون های مهارت های پایه بود. داده ها با استفاده از همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل شد. یافته ها نشان داد که خودپنداره تحصیلی با تمام متغیرهای یاد شده رابطه مثبت معناداری دارد و می تواند بخش قابل توجهی از واریانس عملکرد و تاب آوری را تبیین کند. نتیجه گیری کلی تاکید می کند که مداخلات آموزشی و تربیتی باید ارتقای خودپنداره تحصیلی را در مرکز برنامه های بهبود عملکرد دانش آموزان قرار دهند

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: خودپنداره تحصیلی ، انگیزش درونی ، تاب آوری تحصیلی ، مهارت های پایه ، بازخورد معلم.