اثربخشی درمان یکپارچه فراتشخیصی بر آشفتگی روانشناختی در بیماران مبتلا به اختلال دو قطبی

هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی درمان یکپارچه فراتشخیصی بر آشفتگی روانشناختی در بیماران مبتلا به اختلال دو قطبی بود. در پژوهش از روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل استفاده شد. جامعه آماری پژوهش تمامی مراجعه کنندگان به مرکز روانپزشکی و روانشناختی در شهر تهران در سال ۱۴۰۳ و ۱۴۰۴ بودند که مطابق با تشخیص روانپزشک مبتلا به اختلال دو قطبی بوده و تحت درمان قرار داشتند. از بین این افراد تعداد ۴۰ نفر با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و با روش نمونه گیری تصادفی به دو گروه ۲۰ نفری آزمایش و کنترل تقسیم شدند ابزار استفاده شده در این پژوهش، پرسشنامه آشفتگی روانشناختی بود. ابتدا پرسشنامه بین اعضای گروه ها توزیع و توسط آنها تکمیل شد که داده های پیش آزمون را تشکیل دادند در مرحله بعد درمان فراتشخیصی یکپارچه برای گروه آزمایش در دوازده جلسه ۹۰ دقیقه ای به صورت یک جلسه در هفته اجرا شد و گروه کنترل هیچگونه مداخله ای دریافت نکردند پس از اتمام دوره درمان، اعضای هر دو گروه مجدد پرسشنامه را تکمیل کردند که دادههای پس آزمون را تشکیل داد. دادهها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس یک طرفه و به کمک نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ تحلیل شد. نتایج حاصل از تحلیل نشان داد درمان فراتشخیصی یکپارچه بر آشفتگی روانشناختی در افراد مبتلا به اختلال دوقطبی تاثیر دارد. درنتیجه می توان از درمان فراتشخیصی یکپارچه برای کاهش آشفتگی روانشناختی استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

درمان فراتشخیصی یکپارچه آشفتگی روانشناختی ، اختلال دو قطبی