نقش هوش مصنوعی در بازآفرینی روایت های ادبی برای محیط های یادگیری هوشمند

در عصر تحول دیجیتال، هوش مصنوعی به عنوان ابزاری نوین در خدمت آموزش و یادگیری قرار گرفته است. این مقاله با تمرکز بر ظرفیت های هوش مصنوعی در بازآفرینی روایت های ادبی، به بررسی نقش آن در ارتقاء کیفیت یادگیری در محیط های آموزشی هوشمند می پردازد. با بهره گیری از نمونه هایی از ادبیات فارسی کلاسیک، نشان داده می شود که الگوریتم های هوشمند چگونه می توانند روایت ها را بازنویسی کرده و آن ها را در قالب های جذاب و قابل فهم برای نسل جدید ارائه دهند. هدف اصلی، تقویت تفکر انتقادی، خلاقیت و تعامل یادگیرندگان از طریق تلفیق ادبیات و فناوری است. یافته ها حاکی از آن است که استفاده هدفمند از هوش مصنوعی در روایت پردازی می تواند به احیای متون کلاسیک و افزایش جذابیت آموزش منجر شود، مشروط بر آن که با رویکردی اخلاق محور و تربیتی طراحی گردد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی :هوش مصنوعی ، روایت پردازی ، ادبیات فارسی ، یادگیری هوشمند ، بازآفرینی متون کلاسیک