اثرات سیاست های آموزشی نامناسب بر افزایش ترک تحصیل در میان دانش آموزان مناطق کمتر توسعه یافته

ترک تحصیل در مناطق کمتر توسعه یافته یکی از چالش های اساسی نظام آموزشی ایران است که پیامدهای گسترده اجتماعی و اقتصادی به همراه دارد. این پژوهش با هدف بررسی اثرات سیاست های آموزشی نامناسب بر افزایش نرخ ترک تحصیل، در پنج محور فرعی شامل ناهماهنگی سیاست ها با شرایط بومی، محتوای آموزشی غیرمنطبق، کمبود نیروی انسانی متخصص، پیامدهای اجتماعی و اقتصادی ترک تحصیل، و راهکارهای پیشنهادی برای کاهش آن انجام شد. روش تحقیق به صورت توصیفی–تحلیلی و با بهره گیری از داده های کتابخانه ای و اسنادی بود. یافته ها نشان داد که سیاست های آموزشی یکسان نگر و فاقد انعطاف، محتوای غیرمرتبط با نیازهای محلی، مهاجرت یا کمبود معلمان متخصص، و فقدان آموزش های مهارتی از عوامل اصلی ترک تحصیل هستند. همچنین، نتایج بیانگر ارتباط مستقیم ترک تحصیل با افزایش بیکاری، فقر، کاهش سرمایه اجتماعی و مهاجرت اجباری است. در مقابل، راهکارهایی همچون بومی سازی برنامه درسی، حمایت های مالی، تقویت مهارت آموزی، جذب معلمان متخصص و بهره گیری از فناوری در آموزش می توانند چرخه معیوب نابرابری آموزشی را کند یا متوقف کنند. این نتایج ضرورت اجرای سیاست های جامع و هماهنگ را برای دستیابی به توسعه پایدار آموزشی برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

کلید واژه ها: سیاست های آموزشی ، ترک تحصیل ، دانش آموزان ، کمتر توسعه یافته