مقایسه سبک های تدریس معلم محور و دانش آموزمحور در ایجاد انگیزش و یادگیری پایدار دانش آموزان

هدف این پژوهش، مقایسه سبک های تدریس معلم محور و دانش آموزمحور در ایجاد انگیزش و یادگیری پایدار دانش آموزان است. اهمیت این موضوع از آن جهت است که انگیزش و یادگیری پایدار از عوامل کلیدی موفقیت تحصیلی و توسعه مهارت های فردی دانش آموزان به شمار می آیند. روش تحقیق به صورت توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای انجام شده است. داده ها از منابع علمی، مقالات و کتب مرتبط جمع آوری و تحلیل شده اند.یافته ها نشان می دهد که سبک تدریس دانش آموزمحور نسبت به سبک معلم محور تاثیر بیشتری در ایجاد انگیزش درونی و یادگیری پایدار دارد. در سبک دانش آموزمحور، مشارکت فعال دانش آموزان، استقلال یادگیری، تعامل مثبت و استفاده از روش های فعال آموزشی، زمینه ساز یادگیری معنادار و ماندگار می شود. در مقابل، سبک معلم محور با تمرکز بر انتقال مستقیم دانش و مدیریت کلاس، بیشتر انگیزش بیرونی را تقویت کرده و یادگیری را در سطح حفظ و تکرار محدود می سازد. نتایج همچنین بیانگر آن است که ترکیب هوشمندانه این دو سبک می تواند به بهبود کیفیت آموزش و یادگیری کمک کند.با توجه به اهمیت یادگیری پایدار و انگیزش، پیشنهاد می شود معلمان با توجه به شرایط و ویژگی های دانش آموزان، از سبک های تدریس دانش آموزمحور بهره بیشتری ببرند و فضایی فعال و مشارکتی در کلاس ایجاد کنند.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: سبک تدریس ، معلم محور ، دانش آموزمحور ، انگیزش ، یادگیری پایدار ، مشارکت فعال