نقش آموزگار ابتدایی در ایجاد نگرش مثبت نسبت به مدرسه به عنوان محیطی برای رشد و پرورش استعدادها

این پژوهش به بررسی نقش آموزگار ابتدایی در ایجاد نگرش مثبت دانش آموزان نسبت به مدرسه به عنوان محیطی برای رشد و پرورش استعدادها می پردازد. نگرش مثبت دانش آموزان، عامل کلیدی در انگیزه، یادگیری عمیق و توسعه مهارت های اجتماعی و هیجانی آنان محسوب می شود و آموزگار ابتدایی با ایفای نقش چندبعدی، تاثیر مستقیمی بر شکل گیری این نگرش دارد. پژوهش حاضر با رویکرد تحلیلی-کیفی و روش کتابخانه ای، مبانی نظری و یافته های پیشین را بررسی کرده است. نتایج نشان می دهد که ایجاد جو عاطفی امن، برقراری ارتباط موثر و دوسویه، ارائه بازخورد سازنده، توجه به تفاوت های فردی، تشویق مشارکت فعال و همکاری با والدین از مهم ترین عوامل تقویت نگرش مثبت و شکوفایی استعدادها هستند. همچنین، استفاده از روش های تدریس خلاقانه و فعالیت های عملی، محیطی جذاب و انگیزه بخش برای دانش آموزان فراهم می کند و احساس تعلق، ارزشمندی و اعتمادبه نفس آنان را افزایش می دهد. یافته ها نشان می دهد که سرمایه گذاری بر توانمندسازی آموزگار و ارتقای مهارت های عاطفی و تربیتی او، پایه ای محکم برای موفقیت تحصیلی و رشد همه جانبه کودکان فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

نگرش مثبت ، آموزگار ابتدایی ، احساس تعلق ، رشد استعدادها ، محیط یادگیری.