بررسی رابطه آموزش ارزش های محلی و اخلاقی با مسئولیت پذیری اجتماعی دانش آموزان ابتدایی

در سال های اخیر، توجه به آموزش ارزش های محلی و اخلاقی در نظام تعلیم و تربیت، به عنوان یکی از عوامل کلیدی در پرورش شخصیت اجتماعی و مسئولیت پذیر دانش آموزان، بیش از پیش اهمیت یافته است. در جوامعی همچون ایران، که غنای فرهنگی و قومی از ویژگی های برجسته آن است، استفاده از ظرفیت ارزش های بومی و سنتی می تواند در شکل گیری رفتارهای اخلاقی و اجتماعی موثر واقع شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه آموزش ارزش های محلی و اخلاقی با میزان مسئولیت پذیری اجتماعی دانش آموزان ابتدایی شهر گرگان انجام گرفت.روش پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی است. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه های چهارم تا ششم ابتدایی مدارس شهر گرگان در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۳ است. برای گردآوری داده ها، از دو پرسشنامه استاندارد شامل پرسشنامه آموزش ارزش های اخلاقی و پرسشنامه مسئولیت پذیری اجتماعی استفاده شد. داده ها پس از جمع آوری با بهره گیری از ضریب همبستگی پیرسون تحلیل شدند. نتایج نشان داد بین میزان توجه به آموزش ارزش های محلی و اخلاقی و سطح مسئولیت پذیری اجتماعی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد.یافته ها حاکی از آن است که تقویت آموزش ارزش های فرهنگی بومی و اخلاقی می تواند زمینه ساز رشد رفتارهای اجتماعی مسئولانه و مشارکت جویانه در بین دانش آموزان شود. بر این اساس، توصیه می شود آموزگاران ابتدایی ضمن توجه به تفاوت های فرهنگی، از روش های آموزشی فعال و بومی برای نهادینه سازی ارزش های اخلاقی در کلاس درس استفاده کنند.

کلیدواژه ها:

ارزش های محلی ، ارزش های اخلاقی ، مسئولیت پذیری اجتماعی ، آموزش ابتدایی ، هویت فرهنگی