بررسی تحلیل سیاست تمرکززدایی آموزشی و تاثیر آن بر کیفیت مدارس مناطق کم برخوردار

این پژوهش با هدف تحلیل اثر سیاست تمرکززدایی آموزشی بر بهبود کیفیت مدارس واقع در مناطق کم برخوردار صورت گرفته است. اهداف اصلی شامل بررسی نقش خودگردانی مدارس در ارتقای عملکرد تحصیلی، شناسایی موانع و ظرفیت های نهادی اجرای سیاست، ارزیابی نقش مشارکت جامعه محلی، تحلیل عدالت آموزشی ناشی از انتقال اختیارات و ارائه راهکارهای عملی برای تقویت ساختار مدرسه محور می باشد. روش شناسی پژوهش به صورت توصیفی–تحلیلی بوده و اطلاعات از طریق مطالعه کتابخانه ای گردآوری شده است؛ منابع شامل کتاب ها، مقالات علمی، پایان نامه ها و اسناد رسمی بوده و با استفاده از فیش برداری و یادداشت برداری، دسته بندی و تحلیل شده اند.یافته ها نشان می دهد تمرکززدایی در حوزه مالی و مدیریتی قابلیت بهبود عملکرد تحصیلی، انگیزه معلمان و مشارکت والدین را داراست؛ با این حال، ضعف منابع مالی، کمبود نیروی انسانی متخصص، ناهماهنگی ساختاری، و نابرابری در ظرفیت های منطقه ای، موانع جدی اجرای اثربخش آن محسوب می شوند. همچنین اثبات شده است که مشارکت واقعی جامعه محلی از طریق شوراهای مدرسه (PTA/SMC)، نقش قابل توجهی در توزیع منابع موثر و ارتقای کیفیت آموزش دارد، مشروط بر آن که ساختارهای نظارتی واقعی و آموزش مناسب اعضا فراهم باشد.نتیجه گیری این است که بدون تقویت ظرفیت های نهادی، آموزشی، مدیریتی و مالی همراه با راه اندازی سازوکارهای نظارتی و مشارکتی موثر، تمرکززدایی نمی تواند تاثیرات مثبت قابل توجهی در مناطق کم برخوردار داشته باشد. بنابراین پیشنهاد می شود سیاستگذاران با ترکیب انتقال اختیارات و سرمایه گذاری در توانمندسازی مدارس و نهادهای محلی، زمینه تحقق عدالت و ارتقای کیفیت آموزش را فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: تمرکززدایی آموزشی ، مدارس کم برخوردار ، کیفیت آموزشی ، مشارکت جامعه محلی ، مدیریت مدرسه محور ،