محیط زیست از منظر واقع گرایی، لیبرالیسم و بوم گرایان افراطی (با تاکید بر پروتکل کیوتو)

امروزه اهمیت موضوعات مرتبط با محیط زیست بر کسی پوشیده نیست. آلودگیهای گسترده دریاها، گرم شدن فضای کره زمین، گسترش فرایند آب شدن یخهای قطب، از بین رفتن جنگلها و گسترش بیابان ها در سطح کره زمین، از بین رفتن تنوع زیستی و انقراض هزاران نوع از حیوانات و گیاهان و ده ها مورد دیگر از مسائل و مشکلات زیست محیطی، تنها بخش کوچکی از بحرانی هستند که انسان در اوایل قرن بیست ویکم با آن مواجه است. نگرانی در مورد مسائل زیست محیطی به حدی است که عدهای معتقدند که اگر در گذشته «امنیت بینالملل» و «اقتصاد جهانی» دو موضوع اصلی روابط بینالملل بودهاند، میبایست موضوع محیط زیست را به عنوان موضوع سوم در نظر گرفت. در صورت پذیرش این واقعیت، سئوالی که در این جا مطرح میشود این است که واقعگرایی و لیبرالیسم به عنوان نظریههای مسلط روابط بینالملل چگونه میتوانند این پدیده را مورد تجزیه و تحلیل قرار دهند؟ آیا این نظریهها که تحت عنوان «خردگرایان» شناخته میشوند، اصولا اهمیت موضوع محیط زیست را  قبول دارند و باتوجه به ابعاد هستیشناسانه خود توانایی تبیین موضوع را دارند؟ در مقابل رویکردهای جدید زیست محیطی که تحت عنوان «بومگرایان افراطی» شناخته میشوند، چگونه موضوعات مرتبط با محیط زیست را مورد تجزیه و تحلیل قرار میدهند و چگونه به نقد نگاه خردگرایان در ارتباط با این حوزه می پردازند؟ این مقاله وجوه گوناگون مسایل زیست محیطی را مطالعه می نماید.

کلیدواژه ها:

محیطزیست ، پروتکل کیوتو ، لیبرالیسم ، واقعگرایی ، اکورادیکالها ، هستیشناسی ، معرفتشناسی ، سطح تحلیل.