مهم ترین دلایل موثر در بی اهمیتی اولیا و مربیان به فعالیت های پرورشی در مدارس

والدین میتوانند نقش مهمی را در زندگی فرزندانشان به ویژه در پیشبرد و افزایش مهارتها، سطح آموزش و موفقیت شغلی او در آینده ایفا کنند. مشارکت واقعی و جدی قشرهای متفاوت مردم در اداره ی امور جامعه و بیش از هر جا در آموزش و پرورش و در سنگر مدرسه معنای درست خود را پیدا می کند. این مشارکت در صورتی تحقق می یابد که بهترین روابط، یعنی حسن تفاهم، اعتماد، همدلی، هم اندیشی و صمیمیت میان اولیاء و مربیان برقرار باشد. به طور کلی اکثر پدران و مادران به فعالیتهای آموزشی فرزندان خود علاقمند بوده و در فراهم ساختن امکانات و تسهیلات لازم برای تحصیلات موفقیت آمیز فرزندان خود از هیچ کوششی فروگذار نمی کنند. در واقع هر پدر و مادری خواهان موفقیت فرزندان خویش است. در مساله تربیت، به ویژه از لحاظ جنبه های عمومی اغلب نقش خانواده کمتر از آن است که انتظار می رود.شرایط اجتماعی امروز وضعی پیش آورده است که در مجموع کوشش های پدر و مادر، آن تلاش عمده ای که به هدف مشخص تربیتی متوجه باشد تقریبا جایی ندارد و دستخوش اغماض و بی توجهی است. اولیای بعضی از خانواده ها هنوز تصور می کنند که وظیفه پدر و مادر تهیه امکانات مالی و مادی و تامین نیازهای اولیه فرزندان است و کار تربیتی را بایستی به مدارس واگذار کرد و با این نقطه دید که مساله تربیت به مدرسه محول است از مهمترین نیازهای دوره رشد فرزندان خویش بی توجه میگذرند و احتمالا به محض مشاهده رفتار نابهنجار در فرزندان خود مدرسه و معلم و دیگر عوامل تربیتی مدارس را مقصر می پندارند.نقش کلاسهای آموزش خانواده در جهت افزایش مشارکت های مردم در آموزش و پرورش بسیار اساسی است. وزارت آموزش و پرورش به عنوان بزرگترین نهاد تعلیم و تربیت در کشور که بیشترین فصل مشترک را با جامعه یعنی خانواده دارد.

کلیدواژه ها:

اولیا و مربیان ، فعالیت های پرورشی ، دانش آموزان ، افزایش مهارتها ، مدرسه و معلمان