خودباوری(Self-efficacy) و تاثیر آن بر عملکرد یادگیری زبان انگلیسی

خودباوری یا «باور به قابلیت های فرد برای سازمان دهی و اجرای اقداماتی که برای دستیابی به اهداف لازم است» یکی از مولفه های کلیدی نظریه ی یادگیری اجتماعی است که در تحقیقات زبان آموزی به طور فزاینده ای مورد توجه قرار گرفته است. این مقاله با رویکرد تحلیلی-ادبیاتی به بررسی نقش خودباوری در فرایند یادگیری زبان انگلیسی می پردازد. هدف اصلی مقاله تحلیل مکانیسم های اثرگذاری خودباوری بر جنبه های مختلف عملکرد زبانی (مهارت های شنیداری، گفتاری، خواندن، نوشتن)، انتخاب و به کارگیری استراتژی های یادگیری، تنظیم خودی (self-regulation)، تاب آوری در مواجهه با اضطراب ارتباطی و تاثیر متقابل آن با عوامل انگیزشی و زمینه ای (همچون جنسیت، سطح زبانی، استفاده از فناوری) است. روش پژوهش مطالعه و تلفیق نظام مند متون پژوهشی جدید و معتبر در بازه های زمانی اخیر است تا الگوها و نتایج تکرارشونده شناسایی و تحلیل شوند. نتایج تحلیل نشان می دهد که خودباوری زبانی با انگیزش یادگیری، استفاده از استراتژی های فراشناختی، کاهش اضطراب و در نهایت با عملکرد بهتر در آزمون ها و تکالیف واقعی ارتباط مثبت و پایداری دارد. همچنین شواهدی دال بر قابلیت تغییرپذیری خودباوری از طریق مداخله های آموزشی هدفمند (مانند بازخورد تقویت کننده، تجربه های موفق ساختاریافته، مدل سازی و تقویت خودنظمی) یافت شد. در پایان مقاله، پیامدهای آموزشی برای معلمان زبان انگلیسی، طراحان برنامه درسی و پژوهشگران پیشنهاد شده و مسیرهای پژوهشی آتی برای بررسی اثرات بلندمدت و متقابل خودباوری با متغیرهای فرهنگی و فناوری محور مطرح می شود. این مقاله می تواند مرجع مفیدی برای توسعه مداخلات آموزشی مبتنی بر افزایش خودباوری در محیط های یادگیری زبان انگلیسی باشد.

کلیدواژه ها:

خودباوری زبانی ، عملکرد یادگیری انگلیسی ، استراتژی های فراشناختی ، اضطراب ارتباطی ، تنظیم خودی (Self-regulation)