اثر تریپتوفان جیره در تراکم های مختلف پرورش بچه تاسماهی سیبری (Acipenser baerii) بر عملکرد رشد، بقا و برخی شاخص های خونی

هدف از این مطالعه، بررسی تاثیر سطوح مختلف تریپتوفان جیره بر عملکرد رشد و برخی از شاخص های خونی بچه تاسماهی سیبری (Acipenser baerii) در تراکم های مختلف پرورش بود. بدین منظور، بچه تاسماهیان سیبری با میانگین وزن ۱۰/۰±۲۴/۱۰ گرم در دو تراکم پایین (LD؛ ۳/۱ کیلوگرم در مترمربع) و بالا (HD؛ ۶/۲ کیلوگرم در مترمربع) با جیره های غذایی حاوی تریپتوفان با سطوح صفر (شاهد)، ۲/۰، ۴/۰ و ۶/۰ درصد پروتئین جیره به مدت ۱۲ هفته غذادهی شدند. نتایج تجزیه وتحلیل عملکرد رشد در پایان دوره آزمایش نشان داد که تریپتوفان، تراکم و برهم کنش آنها بر وزن نهایی، درصد افزایش وزن، نرخ رشد ویژه و میانگین رشد روزانه اثر معنی دار داشتند (۰۵/۰p≤)، به طوری که تریپتوفان در سطح ۴/۰ درصد تیمار کم تراکم، دارای بهترین عملکرد بود. همچنین تراکم و برهم کنش تراکم و تریپتوفان بر نرخ مصرف غذا، تاثیر معنی دار داشتند (۰۵/۰p≤)، به طوری که میزان آن در تریپتوفان ۶/۰ درصد تراکم بالا در بیشترین سطح بود. تریپتوفان بر ضریب چاقی (CF)، ضریب تبدیل غذایی (FCR) و نرخ کارآیی پروتئین (PER)، فقط در تراکم پایین، اختلاف معنی دار نشان داد (۰۵/۰p≤). بیشترین مقدار CF در تریپتوفان ۲/۰ درصد و بیشترین مقادیر FCR و PER در تریپتوفان ۴/۰ و ۶/۰ درصد تیمارهای کم تراکم مشاهده شد، درحالی که در تراکم بالا، تفاوت معنی دار مشاهده نشد. تریپتوفان، تراکم و برهم کنش آنها بر بازماندگی، اثر معنی دار نداشت (۰۵/۰p≤). در شاخص های هماتولوژیک، تریپتوفان، تراکم و برهم کنش آنها بر تعداد گلبول های قرمز خون، اختلاف معنی دار نشان داد (۰۵/۰P≤) که در تیمار کم تراکم با تریپتوفان ۴/۰ درصد، در بیشترین سطح قرار داشت. در تعداد گلبول های سفید (WBC)، هموگلوبین (HB) و هماتوکریت (HCT)، در تیمارهای هر دو تراکم، اختلاف معنی دار دیده شد (۰۵/۰p≤)، به طوری که بالاترین مقادیر WBC و HB در تریپتوفان ۴/۰ درصد تیمارهای هر دو تراکم پایین و بالا دیده شد. بیشترین HCT، در تراکم پایین با تریپتوفان ۴/۰ درصد مشاهده شد. تریپتوفان بر HCT در HD، تاثیر معنی دار نداشت. نتایج مطالعه حاضر نشان داد که بهترین عملکرد رشد تاسماهی سیبری در تیمارهای کم تراکم تغذیه شده با جیره‎های حاوی ۴/۰ درصد تریپتوفان نسبت به سایر تیمارها دیده شد، اگرچه جیره های حاوی تریپتوفان در عملکرد رشد تیمارهای پرتراکم، اختلاف معنی دار نداشت. استفاده از جیره‎های حاوی ۴/۰ درصد تریپتوفان، در شاخص های هماتولوژیک (مقادیر WBC و HB) هر دو تراکم پایین و بالا اختلاف معنی دار داشت. بنابراین، کاربرد جیره های حاوی تریپتوفان توانست در بهبود پرورش تاسماهی سیبری در شرایط تراکم بالا موثر باشد.

کلیدواژه ها:

ماهیان خاویاری ، مواد مغذی ، اسید آمینه ، استرس