تاثیر ۱۲ هفته تمرین پیلاتس بر سطوح سرمی فورین و شاخص توده بدنی در زنان مبتلا به دیابت نوع ۲

زمینه و هدف: دیابت نوع ۲ به عنوان یک بیماری متابولیک شایع، به ویژه در کشورهای در حال توسعه، روند رو به رشدی دارد. تغییر سبک زندگی از جمله فعالیت بدنی منظم، نقش کلیدی در کنترل این بیماری ایفا می کند. این مطالعه با هدف بررسی تاثیر یک دوره ۱۲ هفته ای تمرینات پیلاتس بر سطوح سرمی فورین (به عنوان یک نشانگر مرتبط با استرس اندوپلاسمی و التهاب) و شاخص های ترکیب بدنی در زنان مبتلا به دیابت نوع ۲ طراحی شد. روش ها: در این مطالعه نیمه تجربی، ۳۰ زن مبتلا به دیابت نوع ۲ (دامنه سنی ۳۵ تا ۵۵ سال) از انجمن دیابت نجف آباد، که فاقد سابقه فعالیت ورزشی منظم بودند، به صورت هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه تمرین (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) قرار گرفتند. گروه تمرین، پروتکل تمرینات پیلاتس را به مدت ۱۲ هفته، هر هفته ۳ جلسه ۵۰ دقیقه ای با شدت فزاینده اجرا کردند، در حالی که گروه کنترل به فعالیت های روزمره خود ادامه دادند. نمونه گیری خونی برای اندازه گیری فورین به روش الایزا و ارزیابی شاخص های ترکیب بدنی (وزن و BMI) قبل و بعد از دوره مداخله انجام شد. برای تحلیل داده ها از آزمون تی همبسته در نرم افزار SPSS  استفاده گردید. یافته ها: پس از ۱۲ هفته، گروه تمرین در مقایسه با گروه کنترل، کاهش معناداری را در وزن (مقدار کاهش: ۱۳/۲ کیلوگرم، ۰/۰۴=p)، BMI (مقدار کاهش:  ۱۹/۱ کیلوگرم بر متر مربع، ۰/۰۴۹=P)، قند خون ناشتا (مقدار کاهش: ۳/۱۲ میلی مول بر لیتر، ۰/۰۴=P) و فورین (مقدار کاهش:  ۶/۶  میلی ­گرم بر لیتر، ۰/۰۰۱=P) تجربه کرد. در گروه کنترل هیچ تغییر معناداری در این متغیرها مشاهده نشد (۰/۰۵≤P). نتیجه گیری: با توجه به نتایج، به نظر می رسد تمرینات پیلاتس می تواند با کاهش سطوح فورین و بهبود ترکیب بدنی، به عنوان یک مداخله غیردارویی مکمل در کنار درمان های رایج برای مدیریت دیابت نوع ۲ در زنان پیشنهاد شود.

کلیدواژه ها:

Pilates ، Furin ، Body Mass Index ، Type ۲ diabete ، پیلاتس ، فورین ، شاخص توده بدن ، دیابت نوع ۲