بررسی ارتباط اعتماد به حفظ تعادل با سابقه و ترس از سقوط در سالمندان ساکن جامعه در تهران سال ۱۴۰۳

مقدمه: اعتماد به حفظ تعادل به عنوان باور افراد به توانایی حفظ تعادل در انجام فعالیت­های روزانه می­باشد. اعتماد به حفظ تعادل یک شاخص مهم برای شناسایی افراد در معرض خطر سقوط است. کمبود اعتماد به حفظ تعادل، ترس از سقوط و سقوط موجب کاهش فعالیت­ها و تضعیف عملکرد تعادلی فرد شده و تهدیدی برای فرآیند سالمندی سالم هستند. روش کار: مطالعه حاضر یک مطالعه مقطعی از نوع توصیفی- همبستگی است. ۱۳۲ سالمند تحت پوشش مراکز جامع سلامت جنوب تهران وابسته به دانشگاه علوم پزشکی تهران براساس معیارهای ورود و به روش نمونه­گیری دردسترس انتخاب شدند. جهت جمع­آوری اطلاعات از پرسشنامه اطلاعات دموگرافیک-اجتماعی، دو سوال مربوط به سابقه سقوط و داشتن یا نداشتن ترس از سقوط و پرسشنامه اعتماد به حفظ تعادل استفاده شد. اطلاعات با استفاده از آزمون­های آماری توصیفی و استنباطی از جمله تی مستقل در نرم افزار spss نسخه ۲۷ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته­ ها: براساس نتایج آزمون تی مستقل اعتماد به حفظ تعادل با سابقه و ترس از سقوط در سالمندان ارتباط معنادار آماری داشت (۰۱/۰P<). امتیاز اعتماد به حفظ تعادل در سالمندان دچار ترس از سقوط و دارای سابقه سقوط کمتر از سایر سالمندان بود. میانگین امتیاز اعتماد به حفظ تعادل در سالمندان دارای سابقه سقوط ۳۹/۹۳±۲۲/۵۹ و در سالمندان بدون سابقه سقوط ۹۴/۲۰±۵۳/۷۶، و در گروه دچار ترس از سقوط۶۵/۶۳± ۷۷/۲۲ و در سالمندانی که ترس از سقوط نداشتند ۸۸/۲۰ ±۶۲/۷۷ بود.   نتیجه­گیری: نتایج این مطالعه نشان داد سالمندانی که دچار ترس از سقوط بودند یا در یکسال گذشته سابقه سقوط داشتند سطح اعتماد به حفظ تعادل کمتری نسبت به سایر سالمندان داشتند. این نتایج اهمیت توجه به عوامل روانشناختی از جمله ترس از سقوط و اعتماد به حفظ تعادل در پیشگیری و کنترل سقوط را نشان می­دهد. بنابراین باید توجه ویژه­ای به سالمندان دچار ترس از سقوط و دارای تجربه سقوط معطوف شود و جهت افزایش اعتماد به حفظ تعادل و کاهش خطر سقوط در آنان اقدامات مناسب صورت بگیرد.

کلیدواژه ها:

Older adults ، Geriatrics ، Balance Confidence ، Balance ، Accidental Falls ، Fear of falling ، افراد سالمند ، خودکارآمدی در تعادل ، تعادل ، سقوط تصادفی ، ترس از سقوط