بررسی رابطه بین هوش هیجانی مدیران و اثر بخشی ارتباط با معلمان

در پژوهش حاضر، به بررسی رابطه میان هوش هیجانی مدیران و اثر بخشی ارتباط آنان با معلمان در بستر نظام آموزش و پرورش پرداخته شده است. اهمیت این موضوع از آن جهت است که هوش هیجانی، به عنوان یک سازه روانشناختی حیاتی، نقش کلیدی در کیفیت رهبری، ایجاد محیط کار مطلوب، و ارتقای تعاملات سازنده دارد و این عوامل مستقیما بر عملکرد تحصیلی و رفاه معلمان تاثیرگذارند. هدف اصلی این مطالعه، تبیین چگونگی تاثیر ابعاد مختلف هوش هیجانی مدیران (همچون خودآگاهی، خودتنظیمی، آگاهی اجتماعی و مدیریت روابط) بر کارآمدی و اثربخشی ارتباطات آنان با معلمان است. یافته های کلیدی این پژوهش نشان می دهد که مدیرانی با سطح بالاتری از هوش هیجانی، قادر به برقراری ارتباطات موثرتری هستند که بر پایه درک متقابل، همدلی، و توانایی حل تعارض بنا شده است. این نوع از ارتباطات، سبب افزایش رضایت شغلی، کاهش فرسودگی شغلی، و افزایش مشارکت معلمان در فرآیند تصمیم گیری می شود که در نهایت، منجر به بهبود عملکرد آموزشی و ارتقای سطح کیفی آموزش می گردد. نهایتا، این تحقیق بر اهمیت توسعه برنامه های آموزشی در جهت ارتقای هوش هیجانی مدیران تاکید دارد و چشم اندازی برای پژوهش های آتی در زمینه رهبری آموزشی و بهبود روابط سازمانی در محیط های آموزشی فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، اثربخشی ارتباط ، مدیران ، معلمان ، روابط سازمانی