بررسی تاثیر روش تدریس معکوس بر یادگیری دانش آموزان ابتدایی

آموزش و پرورش پایه، سنگ بنای توسعه فردی و اجتماعی محسوب می شود و ارتقاء اثربخشی روش های یاددهی-یادگیری در این مقطع، از اهمیت بسزایی برخوردار است. با توجه به نیاز روزافزون به روش های نوآورانه که بتوانند یادگیری عمیق تر و مشارکت فعال تر دانش آموزان را تضمین کنند، "روش تدریس معکوس" به عنوان یک رویکرد نوین، مورد توجه فزاینده ای قرار گرفته است. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر کاربرد روش تدریس معکوس بر میزان یادگیری دانش آموزان مقطع ابتدایی و شناسایی ابعاد روانشناختی و آموزشی موثر بر این فرآیند تدوین شده است. یافته های کلیدی این تحقیق حاکی از آن است که پیاده سازی نظام مند روش تدریس معکوس، منجر به افزایش معنادار در میزان درک مفاهیم، بهبود مهارت های حل مسئله، و ارتقاء انگیزه درونی دانش آموزان می گردد. این رویکرد با فراهم آوردن فرصت های بیشتر برای تعامل فردی با معلم و همسالان در کلاس درس، به درونی سازی مطالب و رفع موانع یادگیری کمک شایانی می کند. نتایج این مطالعه، نه تنها بر اهمیت بازنگری در شیوه های سنتی آموزش در دوره ابتدایی تاکید دارد، بلکه پیامدهای قابل توجهی برای سیاست گذاران آموزشی، برنامه ریزان درسی، و معلمان در جهت طراحی و اجرای مداخلات آموزشی موثرتر و همسو با نیازهای نسل حاضر دانش آموزان خواهد داشت. همچنین، این تحقیق می تواند مبنایی برای مطالعات بین رشته ای در حوزه روانشناسی تربیتی و علوم شناختی در جهت درک عمیق تر فرآیندهای یادگیری در کودکان فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

روش تدریس معکوس ، یادگیری ، دانش آموزان ابتدایی ، اثربخشی