نقش بازی و هنر در تدریس به دانش آموزان با اختلالات یادگیری

یادگیری در کودکان با اختلالات یادگیری، تنها از مسیر انتقال اطلاعات صورت نمی گیرد؛ بلکه از راه تجربه های چندحسی، هیجانی و خلاق شکل می یابد. بازی و هنر، دو مسیر توانمندساز در آموزش این گروه از دانش آموزان اند که با تکیه بر انگیزش درونی، رشد مهارت های شناختی، عاطفی و اجتماعی را تقویت می کنند. پژوهش حاضر با تحلیل نظریه های ویگوتسکی، پیاژه، بندورا، راجرز و دیویی، به بررسی نقش بازی و هنر در ارتقای فرآیند یادگیری دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری می پردازد.در چارچوب پیشنهادشده، یادگیری در قالب چرخه ی سه مرحله ای «تجربه → تفسیر → تثبیت» ترسیم می شود؛ به گونه ای که در مرحله ی تجربه، فرصت تعامل پویا از طریق بازی و خلق فراهم می گردد؛ در مرحله ی تفسیر، کودک معنای شخصی خود را از تجربه می سازد و در نهایت در مرحله ی تثبیت، یادگیری در رفتار، گفتار و طرح های خلاقانه درونی می شود.این الگو بر پایه ی نظریه منطقه مجاور رشد ویگوتسکی، اصل بازی سازنده پیاژه، خودانگیختگی راجرز و یادگیری از طریق عمل دیویی طراحی شده است.نتیجه گیری کلیدی مقاله آن است که معلمان با استفاده هدفمند از ابزارهای هنری و موقعیت های بازی محور، می توانند فرایندهای شناختی دشوار را در بستری از لذت، ارتباط و معنا برای کودکان با ناتوانی یادگیری تسهیل کنند و از مسیر تجربه ی خلاق، «یادگیری معتبر» را امکان پذیر سازند.

کلیدواژه ها:

بازی ، هنر ، اختلالات یادگیری ، آموزش فراگیر ، یادگیری تجربی ، نظریه ویگوتسکی ، آموزش خلاق.