تحلیلی بر تعدیل گرهای استراتژی همکاری-رقابت در زنجیره تامین بهداشت و درمان: رویکرد دلفی

پژوهش حاضر با هدف شناسایی و تبیین نوع اثرگذاری متغیرهای تعدیل گر در شدت اثرگذاری هم رقابتی بر عملکرد در زنجیره تامین سلامت انجام شده است. در فاز اول پژوهش از رویکرد کیفی و ابزار مصاحبه های نیمه ساختاریافته به منظور شناسایی این متغیرها استفاده شده است. داده های این مرحله با روش تحلیل مضمون تحلیل شد. در مرحله دوم با استفاده از رویکرد دلفی نحوه اثرگذاری متغیرهای تعدیل گر ارزیابی شد. جامعه هدف پژوهش را خبرگان زنجیره تامین سلامت شهرستان های کاشان و آران و بیدگل تشکیل دادند. در نتیجه حاصل از این فاز اول تحقیق، ۱۶ متغیر تعدیل گر برای هم رقابتی شناسایی گردید که عبارت اند از: «اندازه شرکت»، «انگیزه اعضا»، «تعداد رقبا»، «چالش های فناورانه»، «حجم بازار»، «شهرت و اعتبار شرکت»، «کیفیت قراردادها»، «کیفیت نظارت و کنترل»، «مدیریت اطلاعات»، «مسئولیت پذیری اعضا»، «مهارت های حل تعارض»، «میزان رفتاری های منفعت طلبانه»، «میزان مکمل بودن قابلیت ها»، «میزان مکمل بودن منابع»، «میزان منافع درک شده» و «میزان وابستگی متقابل». نتایج مرحله دوم پژوهش نشان داد «اندازه شرکت» و «تعداد رقبا» تعدیل گری U شکل دارند و «میزان رفتاری های منفعت طلبانه» نقش تعدیل گری منفی دارد. سایر متغیرهای شناسایی شده تعدیل گری مثبت دارند و با افزایش آن ها، شدت همکاری بین رقبا زیاد می شود. در ارتباط با متغیرهای دوپهلویی مانند «میزان وابستگی متقابل» که وابستگی بیش ازحد آسیب زننده و استقلال کامل هم با توجه به شرایط تورمی امکان پذیر نیست رعایت حد تعادل می تواند منجر به پایداری و حفظ مزایای هم رقابتی شود. همچنین، بهبود زیرساخت های اطلاعاتی، به گزینی، تقویت سیستم آموزشی و به کارگیری مشاوران حقوقی و بازاریابی برای تضمین منافع هم رقابتی الزامی است.

کلیدواژه ها:

زنجیره تامین ، بهداشت و درمان ، اثر تعدیلگری ، استراتژی همکاری -رقابت ، روش دلفی