مولفه های هویت مکان در فضاهای نیمه باز مسکونی معاصر (نمونه موردی؛ آپارتمان های شهر ساری)

در سال های اخیر، رشد جمعیت و گسترش زندگی شهری موجب افزایش ساخت و سازهای متراکم و ساختمان های بلندمرتبه شده است. در این میان، الگوهای نوین ساخت و ساز، باعث کمرنگ شدن برخی ارزش های معماری گذشته شده اند. به ویژه فضاهای نیمه باز نسبت به فضاهای بسته، اهمیت کمتری یافته و این امر موجب تغییر کارکرد ایوان ها و بالکن ها، کاهش کیفیت این فضاها و تضعیف ارتباط انسان با محیط پیرامون گردیده است. ضعف در طراحی و فقدان استقلال عملکردی، منجر به بی هویتی این فضاها شده که در نتیجه، احساس تعلق کاربران را کاهش داده و بهره گیری از آن ها را محدود کرده است. هدف از این پژوهش بررسی مولفه های هویت مکان در فضاهای نیمه باز در مجتمع های مسکونی معاصر است. روش تحقیق بکار گرفته شده توصیفی-تحلیلی و جمع آوری اطلاعات از روش کتابخانه ای و میدانی به صورت مشاهده مورد استفاده قرار گرفته است. براساس نتایج بدست آمده فضای نیمه باز زمانی به هویت مکان دست می یابد که زمان (تداوم حضور و یادآوری)، مکان (جایگاه فیزیکی و فضایی) و فرهنگ (نمایش هویت محلی و جمعی) به طور همزمان در آن حضور داشته باشند.

کلیدواژه ها:

مجتمع مسکونی ، فضای نیمه باز ، هویت مکان ، حس تعلق به مکان