بررسی تاثیر مداخله مثبت گرای اسنایدر بر ارتقای خودکارآمدی تحصیلی در دانش آموزان با اختلال خواندن

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی امیددرمانی مبتنی بر نظریه اسنایدر بر خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان دارای اختلال یادگیری خواندن انجام شد. این اختلال به عنوان یکی از فراگیرترین مشکلات یادگیری در دوره ابتدایی، پیامدهای شناختی، هیجانی و اجتماعی متعددی دارد و یکی از مهم ترین آن ها، کاهش باور به توانایی های تحصیلی یا همان خودکارآمدی تحصیلی است. در این پژوهش، طرح شبه آزمایشی با پیش آزمون–پس آزمون و گروه کنترل به کار گرفته شد. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر پایه پنجم و ششم دبستان های شهر … در سال تحصیلی ۱۳۹۸–۱۳۹۹ بود که توسط مراکز اختلال یادگیری شناسایی شده بودند. از میان آن ها ۳۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب و به طور مساوی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش طی هشت جلسه ۶۰ دقیقه ای تحت مداخله امیددرمانی قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی مورگان و جینگز (۱۹۹۹) بود که روایی و پایایی مطلوب آن در پژوهش های داخلی مورد تایید قرار گرفته است. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که امیددرمانی به طور معناداری موجب افزایش میانگین نمرات خودکارآمدی تحصیلی در گروه آزمایش شد ( ۰.۰۰۱> F(۱, ۲۷) = ۱۲.۴۵, p). این نتایج بر اهمیت به کارگیری رویکردهای مثبت گرا در بهبود شاخص های انگیزشی و شناختی دانش آموزان با مشکلات یادگیری، به ویژه در بافت فرهنگی و آموزشی ایران، تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

امیددرمانی ، نظریه اسنایدر ، خودکارآمدی تحصیلی ، اختلال یادگیری خواندن ، مداخله مثبت گرا