اثربخشی درمان شناختی- رفتاری در افزایش تاب آوری روانشناختی زنان مطلقه: رویکردی مداخله ای در بافت اجتماعی ایران

هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی درمان شناختی- رفتاری در افزایش تاب آوری روانشناختی زنان مطلقه بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل زنان مطلقه مراجعه کننده به دادگستری شهر نور در بهار ۱۴۰۱ بود که از میان آنها ۳۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر کدام ۱۵ نفر) گمارده شدند. یافته ها نشان داد درمان شناختی- رفتاری تاثیر معناداری در افزایش تاب آوری گروه آزمایش نسبت به کنترل دارد و نتایج نشان داد که درمان شناختی رفتاری در تقویت سازگاری روانشناختی زنان مطلقه اثربخش است.

کلیدواژه ها:

تاب آوری روان شناختی ، زنان مطلقه ، مداخله شناختی- رفتاری