بررسی رابطه کمالگرایی والدین و خودگویی با اهمال کاری تحصیلی فرزندان

هدف از این پژوهش بررسی رابطه کمال گرایی والدین و خودگویی با اهمال کاری تحصیلی فرزندان بود. این تحقیق از نوع توصیفی همبستگی و در چارچوب مطالعات کمی و کاربردی انجام شده است. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهر بابل در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. از میان این، جامعه تعداد ۳۰ نفر به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ملاک ورود به پژوهش تمایل به همکاری داشتن والدین در قید حیات و نداشتن مشکلات روان شناختی گزارش شده بود. برای جمع آوری داده ها، از سه ابزار معتبر استفاده شد: پرسشنامه خودگویی (ST)، مقیاس کمال گرایی چند بعدی فراست (FMPS) و پرسشنامه اهمال کاری تحصیلی سولومون و راث بلوم (۱۹۸۴). ابزار خودگویی برای سنجش خودگویی مثبت و منفی، مقیاس کمال گرایی برای ارزیابی ابعاد کمال گرایی ناسازگار و پرسشنامه اهمال کاری تحصیلی برای سنجش اهمال کاری در سه بعد آمادگی برای تکالیف، آمادگی برای امتحان و آمادگی برای مطالعات پایان ترم طراحی شده بود. تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS انجام شد. برای بررسی رابطه بین متغیرها، از ضریب همبستگی پیرسون و برای پیشبینی متغیر اهمال کاری از تحلیل رگرسیون چندگانه بهره گرفته شد. نتایج نشان داد که بین کمال گرایی والدین و اهمال کاری تحصیلی فرزندان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین، خودگویی مثبت با کاهش اهمال کاری تحصیلی فرزندان رابطه منفی و معناداری داشت. نتایج این پژوهش بر اهمیت نقش والدین و خودگویی در رفتار تحصیلی دانش آموزان تاکید میکند و به معلمان و مشاوران توصیه میشود که بر تقویت خودگویی مثبت و کاهش فشارهای کمال گرایانه در والدین تمرکز کنند.

کلیدواژه ها:

کمال گرایی ، والدین ، خودگویی ، اهمال کاری تحصیلی