تاثیر استاندارد گزارشگری مالی با عنوان درآمدهای حاصل از قرارداد با مشتریان بر استاندارد مالیات بر درآمد (استاندارد شماره ۳۵)

اجرای استاندارد گزارشگری مالی «درآمد حاصل از قرارداد با مشتریان» (استاندارد شماره ۴۳) تحولی بنیادین در زمان بندی شناسایی درآمد ایجاد کرده است که می تواند پیامدهای قابل توجهی بر گزارشگری مالیاتی تحت استاندارد مالیات بر درآمد (شماره ۳۵) داشته باشد. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر اجرای استاندارد شماره ۴۳ بر کیفیت اجرای استاندارد شماره ۳۵ در شرکت های بورسی ایران انجام شد. جامعه آماری شامل شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران در سال ۱۴۰۲ بود که دارای قراردادهای پیچیده با مشتریان بودند. پس از اعمال معیارهای نمونه گیری هدفمند، ۷۵ شرکت به عنوان نمونه انتخاب شدند. داده های اولیه از طریق پرسشنامه محقق ساخته و داده های ثانویه از طریق صورت های مالی حسابرسی شده و یادداشت های توضیحی جمع آوری شدند. پایایی پرسشنامه با ضریب آلفای کرونباخ ۰.۸۷ تایید شد. برای تحلیل داده ها از روش های آماری شامل رگرسیون خطی چندمتغیره و مدل سازی معادلات ساختاری (PLS-SEM) با استفاده از نرم افزارهای SPSS ۲۶ و SmartPLS ۴ استفاده شد. یافته ها نشان داد که اجرای استاندارد شماره ۴۳ به طور معناداری منجر به افزایش تفاوت های موقت بین سود حسابداری و سود مالیاتی می شود (β = ۰.۷۶, p < ۰.۰۰۱) و این تفاوت ها به نوبه خود تاثیر مثبت و معناداری بر دقت شناسایی بدهی مالیاتی تعلق نگرفته و کیفیت افشا در صورت های مالی دارند (β = ۰.۶۸, p < ۰.۰۰۱). همچنین، مدل PLS-SEM با شاخص GOF = ۰.۶۲ و R² = ۰.۶۴ برازش مناسبی داشت. نتایج این تحقیق نشان می دهد که تغییر در یک استاندارد حسابداری می تواند پیامدهای زنجیره ای در حوزه مالیات بر درآمد ایجاد کند و لزوم توجه ویژه به تعامل بین استانداردها را برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

درآمد حاصل از قرارداد با مشتریان ، استاندارد مالیات بر درآمد ، تفاوت های موقت ، بدهی مالیاتی تعلق نگرفته ، گزارشگری ، مالیاتی ، استانداردهای حسابداری