پیش بینی احساس تنهایی بر اساس احساس خودارزشمندی در جوانان

احساس تنهایی یکی از چالش های رایج روان شناختی در میان جوانان مجرد است که می تواند پیامدهای منفی متعددی برای سلامت روان و کیفیت زندگی به همراه داشته باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه میان احساس خودارزشمندی و احساس تنهایی در میان دانشجویان مجرد ۲۰ تا ۴۰ ساله شهر تهران انجام شده است. روش پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی بوده و ۱۱۹ نفر از طریق نمونه گیری در دسترس انتخاب شده اند. داده ها توسط دو پرسشنامه استاندارد «احساس خودارزشمندی دوستی و حسینی نیا» و «احساس تنهایی اجتماعی و عاطفی بزرگسالان (SELSA-S)» گردآوری و با استفاده از نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته اند. نتایج نشان داد که بین احساس خودارزشمندی و احساس تنهایی رابطه ای منفی و معنادار وجود دارد (r=۰.۴۳۱ , p<۰.۰۵) و احساس خودارزشمندی توانسته است حدود ۶.۱۸ درصد از واریانس احساس تنهایی را تبیین کند. این یافته ها نشان دهنده نقش موثر خودارزشمندی و کاهش احساس تنهایی است و بر اهمیت طراحی مداخلات روان شناختی با محوریت ارتقاء خودارزشمندی در کاهش احساس تنهایی تاکید می کند. این پژوهش همچنین پیشنهاد می کند که در مطالعات آتی، متغیرهای میانجی نظیر حمایت اجتماعی، سبک دلبستگی، یا اضطراب اجتماعی به منظور درک عمیق تر این رابطه موردبررسی قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

خودارزشمندی ، احساس تنهایی ، سلامت روان ، دانشجویان مجرد ، جوانان