آموزش خودتنظیمی هیجانی و عملکرد تحصیلی در مقطع ابتدایی

هدف این پژوهش بررسی اثربخشی آموزش خودتنظیمی هیجانی بر عملکرد تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی در شهرستان تربت جام، استان خراسان رضوی، در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۲ است. خودتنظیمی هیجانی به عنوان فرایندی آگاهانه برای مدیریت و تعدیل هیجانات، نقش مهمی در بهبود انگیزه، تمرکز و رفتارهای سازگارانه کودکان دارد. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان پایه های چهارم تا ششم دوره ابتدایی مدارس دولتی و غیر دولتی شهرستان تربت جام (حدود ۵۸۰۰ نفر) بود. نمونه گیری به روش تصادفی خوشه ای چندمرحله ای و با حجم بزرگ (۵۰۰ نفر) انجام شد تا بتواند نماینده معتبری از کل جامعه باشد. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه خودتنظیمی هیجانی کودکان (ERQ-C؛ نسخه سازگار) و آزمون های عملکرد تحصیلی استاندارد شده بر مبنای برنامه درسی ملی دوره ابتدایی بود. پژوهش به صورت شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون و گروه کنترل اجرا شد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس (ANCOVA) و نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل گردید. یافته ها نشان داد که آموزش خودتنظیمی هیجانی موجب بهبود معنادار عملکرد تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی در دروس ریاضی، علوم تجربی و خواندن شده است. بر اساس نتایج، پیشنهاد می شود آموزش مهارت خودتنظیمی هیجانی به عنوان بخشی از محتوای رسمی در برنامه درسی دوره ابتدایی مدارس استان خراسان رضوی گنجانده شود.

کلیدواژه ها:

خود تنظیمی هیجانی ، عملکرد تحصیلی ، آموزش دوره ابتدایی