کاربرد روایت گری و داستان محوری در یادگیری عمیق مفاهیم درسی

در دهه های اخیر، آموزش وپرورش جهان با تحولات عمیقی در حوزه روش های تدریس مواجه شده است و تاکید بر یادگیری عمیق و معنادار به یکی از اولویت های اصلی نظام های آموزشی بدل گردیده است. در این میان، روایت گری و داستان محوری به عنوان رویکردی خلاقانه و انسانی، جایگاه ویژه ای در یادگیری مفاهیم درسی یافته اند. این روش با استفاده از قدرت ذاتی داستان در برانگیختن احساسات، تخیل و تفکر، موجب می شود یادگیری از حالت انتقال صرف اطلاعات خارج شده و به تجربه ای پویا و ماندگار تبدیل گردد. داستان ها از دیرباز در فرهنگ ها و نظام های تربیتی نقش ابزاری موثر در انتقال ارزش ها، مهارت ها و دانش داشته اند. هنگامی که معلمان از روایت گری در فرایند آموزش بهره می گیرند، دانش آموزان نه تنها اطلاعات را بهتر به خاطر می سپارند بلکه ارتباطی عاطفی و شناختی عمیق تر با محتوا برقرار می کنند. در واقع، داستان بستری فراهم می کند که در آن مفاهیم انتزاعی به شکل قابل لمس و تجربی ارائه می شوند و فراگیران می توانند مفاهیم علمی، تاریخی، اخلاقی و اجتماعی را از دریچه ی تجربه ی شخصیت های داستانی درک کنند. افزون بر این، روایت گری سبب افزایش انگیزه، درگیری شناختی و خلاقیت در یادگیرندگان می شود و آنان را از حالت منفعل به فعال تبدیل می کند. پژوهش های متعددی نشان داده اند که دانش آموزانی که در محیط های آموزشی مبتنی بر داستان شرکت می کنند، توانایی بالاتری در تحلیل مفاهیم، انتقال آموخته ها به موقعیت های جدید و تفکر انتقادی دارند. این روش همچنین با ارتقای سواد هیجانی و اجتماعی، به شکل گیری شخصیت متعادل و همدل در دانش آموزان کمک می کند. در این مقاله مروری، تلاش شده است تا با بررسی مطالعات نظری و تجربی انجام شده در زمینه ی روایت گری آموزشی، نقش آن در یادگیری عمیق مفاهیم درسی، افزایش کیفیت تدریس و تحول رویکردهای آموزشی معلمان تحلیل گردد. یافته های این مرور نشان می دهد که ادغام روایت گری با برنامه ریزی درسی، نه تنها موجب درک بهتر مفاهیم می شود بلکه به پرورش ذهنی و عاطفی دانش آموزان نیز کمک می کند و آنان را برای زندگی اجتماعی و تفکر مستقل آماده می سازد.

کلیدواژه ها:

روایت گری ، داستان محوری ، یادگیری عمیق ، آموزش معنادار ، انگیزش در یادگیری ، خلاقیت ، تفکر انتقادی ، سواد هیجانی