لمس مهربانی در یادگیری؛ تربیت عاطفی به مثابه بنیان آموزش ابتدایی

تربیت عاطفی، به منزله ی قلب تپنده ی فرآیند یادگیری، در آموزش ابتدایی جایگاهی بنیادین دارد. در عصر فناوری و شتاب اطلاعات، کودک بیش از هر چیز نیازمند تجربه ی امنیت، محبت و همدلی است تا بتواند خود را در جهان معنا کند. این مقاله با رویکردی تحلیلی، فلسفی و روان شناختی، به واکاوی جایگاه تربیت عاطفی در ساختار مدارس ابتدایی می پردازد و رابطه ی میان عاطفه، شناخت و رشد فردی را از دیدگاه نظریه پردازانی چون دیویی، راجرز، ویگوتسکی، پیاژه و بندورا بررسی می کند. همچنین به چگونگی طراحی محیط های یادگیری مهربان، نقش معلم در مدیریت هیجانات و ایجاد پیوندهای عاطفی موثر، و تعامل میان خانواده و مدرسه در تقویت بنیان عاطفی کودک پرداخته می شود. در پایان، الگویی بومی با عنوان «مدرسه ی مهرورز» پیشنهاد می گردد که بر اساس ارزش های انسان گرایی، مراقبت، احترام متقابل و رشد هیجانی-اجتماعی طراحی شده است.

کلیدواژه ها:

تربیت عاطفی ، آموزش ابتدایی ، معلم مهربان ، انسان گرایی ، یادگیری اجتماعی-هیجانی ، دیویی ، ویگوتسکی