مدل نوآورانه ارزیابی فرایندمحور در کلاس های ابتدایی به جای آزمون های سنتی

در دهه های اخیر، نظام های آموزشی در سراسر جهان به ناکارآمدی آزمون های سنتی برای سنجش واقعی یادگیری دانش آموزان پی برده اند. در این میان، ارزیابی فرایندمحور به عنوان راهبردی نوین مطرح شده است که تمرکز آن نه بر نتیجه نهایی بلکه بر مسیر یادگیری، رشد تدریجی، و تعامل فعال دانش آموزان قرار دارد. این مقاله با مرور مدل های جهانی و چارچوب های نظری شامل دیدگاه های ویگوتسکی، پیاژه، بندورا، راجرز و دیویی، مدلی نوآورانه برای کاربرد ارزیابی فرایندمحور در کلاس های ابتدایی ارائه می دهد. بر اساس یافته ها، این مدل بر پایه ی خودارزیابی، هم ارزیابی، معلم ارزیابی مشارکتی و بازخورد سازنده چندمرحله ای طراحی شده و از ابزارهای دیجیتال حمایتی چون «پوشه کار الکترونیکی»، «برگه های بازخورد تعاملی» و «نقشه های شایستگی» بهره می برد. این پژوهش نتیجه می گیرد که جایگزینی آزمون های سنتی با ارزیابی فرایندمحور موجب افزایش انگیزش درونی، استقلال یادگیرنده، و رشد مهارت های فراشناختی می شود و از سوی دیگر معلمان را به نقش تسهیل گر و راهنما نزدیک تر می سازد. در پایان، الگوی بومی سازی شده ی پیشنهادی، امکان پیاده سازی مرحله به مرحله در مدارس ابتدایی ایران را تبیین می کند.

کلیدواژه ها:

ارزیابی فرایندمحور ، یادگیری سازنده ، بازخورد آموزشی ، پوشه کار ، ویگوتسکی ، یادگیری خودراهبر ، تعامل معلمان و دانش آموزان ، آموزش ابتدایی