فضا سازی رمان اهل غرق با تکیه بر نشانه های سنت و مدرنیته

حضور مدرنیته در ایران و از بین رفتن سنت های بومی یکی از عوامل شکل گیری ادبیات اقلیمی است. رمان اهل غرق  یکی از رمان های اقلیمی مربوط به مکتب جنوب است که منیرو روانی پور با نگارش آن در پی پاسداشت سنت ها و ارزش های بومی زادگاهش جفره  برآمده است. جفره نمادی از جامعه آن روزگار ایران است. رمان اهل غرق به شیوه رئالیسم جادویی نوشته شده و نتایج مقاله حاضر با روش توصیفی- تحلیلی حاکی از آن است که نویسنده در کل داستان، سه گونه فضای خاص آفریده است. نخست فضای دوره سنتی، دوم فضای دوره مدرنیته و سوم فضای تقابل بین سنت و مدرنیته. نویسنده در دوره سنتی با بزرگ نمایی باورها و شخصیت های خرافی، فضایی موهوم وترسناک به داستان بخشیده است. در عین حال  فضای حاکم بر روابط بین مردم روستا بسیار پاک و صمیمی است. در دوره ورود مدرنیته به روستا، ابتدا فضای طنزآمیزی بوجود می آید اما بعد از آن فضای تیره، غیر اخلاقی و صنعتی حاکم می شود و در دوره تقابل سنت و مدرنیته، نویسنده به شیوه رئالیسم جادویی، فضایی انقلابی و مبارزاتی می آفریندکه حاصل بیداری فرهنگی،  اجتماعی و سیاسی مردم است.

کلیدواژه ها:

فضاسازی ، سنت ، مدرنیته ، اهل غرق ، ادبیات اقلیمی