تخیل در کتاب مقدس: معنای این مفهوم برای فلسفه مسیحی در مقابل فلسفه اسلامی

(پیدایش ۱۱:۶): "و خداوند گفت: اینک قوم یکی است و یک زبان دارند و این کار را شروع کرده اند و اکنون هیچ چیز از ایشان منع نخواهد شد که خیال کرده اند انجام دهند." تخیل در کتاب مقدس به عنوان هدیه ای به ما این امکان را می دهد که فراتر از اینجا و اکنون را ببینیم و آینده ای را که با ایمان شکل گرفته است، تجسم کنیم. با این حال، احتمال دارد که این سوال پرسیده شود: "ماهیت یا تصور تخیل چیست." من بر دیدگاه های فارابی و هگل به عنوان دو مظهر سنت های متفکران مسیحی و فیلسوفان مسلمان تمرکز خواهم کرد. فارابی معتقد است که تخیل را می توان با سه فعالیت برجسته آن تعریف کرد: حفظ صورت های محسوس، ترکیب و جداسازی صورت های محسوس برای ایجاد تصاویر جدید، و بازنمایی موجودات محسوس و همچنین امور و موجودات معقول با صورت های محسوس از دو نوع تصویر قبلی، یعنی صورت های حفظ شده در تخیل و صورت های ایجادشده توسط تخیل از طریق ترکیب و جداسازی صورت های محسوس. تخیل، صورت های یک اسب، یک سنگ، یک بال، یک بو و غیره را نگه می دارد. تخیل همچنین یک اسب با دو بال، یا یک سنگی که گریه می کند، یا دیواری که آواز می خواند، می سازد. تخیل، تصویر اسب را از طبیعت و تصویر بال ها را نیز از طبیعت می گیرد و سپس با پیوند دادن آنها، شکل جدیدی تولید می کند. تخیل، برای مثال، رذیلت آسیب رساندن به محیط زیست را با کشیدن ردیفی از درختان گریان در یک نقاشی به تصویر می کشد. سه مرحله تخیل از نظر هگل شامل مرحله اول به عنوان تخیل بازتولیدی، مرحله دوم به عنوان تخیل تولیدی و تداعی گر، و مرحله سوم به عنوان خیال علامت ساز است. سه مرحله ذکر شده توسط هگل به خوبی با سه فعالیتی که در نظریه تخیل فارابی به آنها اشاره شده است، مطابقت دارد.

کلیدواژه ها:

فلسفه مسیحی ، فیلسوفان مسلمان ، Reproductive Imagination ، Associative Imagination ، Sign-making Fantasy