تحلیل فقهی ادله جواز بهره برداری از سلول های بنیادی

یکی از مهمترین پیشرفت های علمی قرن، کشف سلول های بنیادی و استفاده درمانی از آنها بوده است. در مورد استفاده از سلول های بنیادین دو نظریه جواز و عدم جواز استفاده از سلول های بنیادین وجود دارد. در فقه اسلامی در خصوص مشروعیت به کارگیری سلول های بنیادی برای انسان جهت درمان، به ادله ای از کتاب، سنت و عقل می توان استناد نمود. اصول عقلی اثبات کننده این ادعا، اصل برائت، اصل اباحه و قاعده حلیت، قاعده تزاحم و قاعده مصلحت هستند. اما از سوی دیگر، گروهی مخالف به کارگیری این شیوه درمانی هستند. اساسی ترین دلایل آنها قاعده لاضرر، حرمت اختلال نظام و حرمت تغییر در آفرینش الهی است. قائلین به این سخن، معتقد هستند که بسیاری از فناوری های نوین زیستی مصداقی بارز از تغییر در مظاهر آفرینش الهی بوده و در نتیجه حرام است. در پژوهش حاضر که به روش توصیفی-تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ی انجام شده است ادله فقهی جواز بهره برداری از سلول های بنیادی مورد تحلیل قرار گرفته است. بنظر می رسد باتوجه به اینکه در شریعت اسلامی در راستای حفظ حیات انسان بسیار سفارش شده، ضرورت درمان مقتضی به کارگیری سلول های بنیادی است و ادله قائلین به جواز استفاده از سلول های بنیادی صحیح است و در مقابل نظریه مخالفین مخدوش است.

کلیدواژه ها:

سلول های بنیادی ، جواز ، بهره برداری ، فقه.