تاثیر آموزش های فراگیر بر رشد اجتماعی-هیجانی دانش آموزان با نیازهای ویژه در مدارس متوسطه

آموزش های فراگیر به عنوان رویکردی نوین در نظام های آموزشی، بر ایجاد محیطی یادگیری تاکید دارد که همه دانش آموزان، صرف نظر از تفاوت های فردی و نیازهای ویژه، بتوانند در کنار یکدیگر به یادگیری و رشد بپردازند. در این راستا، پژوهش حاضر به بررسی تاثیر آموزش های فراگیر بر رشد اجتماعی-هیجانی دانش آموزان با نیازهای ویژه در مدارس متوسطه می پردازد. هدف اصلی این مطالعه، تحلیل چگونگی تعاملات اجتماعی، احساس تعلق به مدرسه، و افزایش اعتماد به نفس در میان دانش آموزان دارای نیازهای ویژه در محیط های آموزشی فراگیر است. یافته ها نشان می دهد که حضور در کلاس های فراگیر موجب ارتقای مهارت های ارتباطی، تقویت همدلی میان دانش آموزان عادی و دارای نیازهای ویژه، و کاهش احساس انزوا در گروه دوم می شود. همچنین، معلمان نقش کلیدی در تسهیل این فرآیند از طریق به کارگیری راهبردهای آموزشی انعطاف پذیر و حمایت گرانه دارند.نتایج این پژوهش بیانگر آن است که آموزش های فراگیر نه تنها به بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان با نیازهای ویژه کمک می کند، بلکه نقش اساسی در رشد هیجانی و اجتماعی آنان نیز دارد. شرکت در فعالیت های گروهی، فرصت های برابر برای مشارکت در تصمیم گیری های کلاسی، و دریافت بازخورد مثبت از سوی معلمان و همسالان، منجر به افزایش عزت نفس و احساس کارآمدی شخصی در این دانش آموزان می گردد. علاوه بر این، مدارس فراگیر بستری مناسب برای پرورش ارزش هایی چون پذیرش تفاوت ها، همکاری و احترام متقابل فراهم می کنند که در نهایت به تقویت سرمایه اجتماعی جامعه منجر می شود. از این رو، توسعه سیاست ها و برنامه های آموزشی مبتنی بر فراگیرسازی، گامی موثر در جهت ارتقای سلامت روانی و اجتماعی همه دانش آموزان محسوب می گردد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی آموزش فراگیر ، رشد اجتماعی -هیجانی ، دانش آموزان با نیاز های ویژه ، مدارس متوسطه