مرور نقش هوش مصنوعی در تحول نظام های یاددهی–یادگیری مدارس در قرن بیست ویکم

هدف این مقاله مروری، بررسی جامع نقش هوش مصنوعی در تحول نظام های یاددهی–یادگیری مدارس در قرن بیست ویکم است. با ظهور عصر دیجیتال، آموزش و پرورش در آستانه یک دگرگونی بنیادین قرار گرفته است و هوش مصنوعی به عنوان یکی از قدرتمندترین پیشران های این تحول شناخته می شود. این فناوری با قابلیت های منحصربه فرد خود در تحلیل داده های کلان، شناسایی الگوها و خودکارسازی فرآیندها، پتانسیل آن را دارد که چالش های دیرینه نظام های آموزشی سنتی را مرتفع سازد. در این مقاله، ابتدا به تبیین مبانی نظری و مفهومی هوش مصنوعی و نظام های یاددهی–یادگیری پرداخته می شود. سپس، یافته های پژوهش در بخش های مجزا ارائه می گردد که شامل نقش هوش مصنوعی در شخصی سازی فرآیندهای یادگیری، تحول در شیوه های ارزیابی و ارائه بازخورد، توانمندسازی معلمان از طریق کاهش بار کاری اداری و ارائه ابزارهای تحلیلی، و همچنین توسعه مهارت های ضروری قرن بیست ویکم مانند تفکر انتقادی و حل مسئله است. علاوه بر این، چالش ها و ملاحظات اخلاقی مرتبط با پیاده سازی این فناوری در محیط های آموزشی، از جمله نگرانی های مربوط به حریم خصوصی داده ها، سوگیری الگوریتمی و شکاف دیجیتال، مورد تحلیل قرار می گیرد. در نهایت، مقاله با یک بحث و نتیجه گیری جامع به پایان می رسد که در آن بر اهمیت اتخاذ یک رویکرد انسان محور و متعادل در ادغام هوش مصنوعی با آموزش تاکید می شود تا اطمینان حاصل شود که این فناوری در خدمت اهداف والای تربیتی و رشد همه جانبه دانش آموزان قرار می گیرد و آینده ای روشن تر برای آموزش و پرورش رقم می زند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، نظام های یاددهی–یادگیری ، تحول دیجیتال ، آموزش و پرورش ، قرن بیست ویکم